#မောင်ခြိမ့် ( အတွေးပင်လယ်ပြာတွင် ရေးသားသည်။ )
[ ဆဋ္ဌမ ပိုင်း ]
—————
ဘေးက ကိုသန်းစိုးကလည်း ငြိမ်းဗိုက်နားလေး ဒူးတုတ်ထိုင်ရင်း ထောင်ပြီး မာခဲနေတဲ့ အစိလေးကို ပြွတ်ကနဲ့ ပြွတ်ကနဲ့ ဆွဲစုပ်ပေးတာ။ ငြိမ်း အချက်၃၀ ပြည့်အောင် မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
” အားးးး ………… အားးးးးး …………… မ ရ တော့ ဘူး …… ရှီးးးးးးးး ………… အအအ ……… ထွက် ……… ထွက် ……………… ထွက်ပြန်ပြီ “
ငြိမ်း တကိုယ်လုံး ကော့ပျံ တွန့်လိမ်ပြီး ဒုတိယ အကြိမ် စောက်ရည်တွေ ပန်းထုတ် လိုက်ရတယ်။ လင်တော်မောင် ကိုသန်းစိုးက စောက်စိလေး စုပ်ပေးနေတုန်းပဲ ဘဘစံက လီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဒစ်နဲ့ ဖင်ဝလေးကို ဖိပွတ် နေတာ။ စောက်ခေါင်း ပေါက်ထဲ လီးပြန်ထည့်လိုက် လီးထိပ် ကပ်ပါလာတဲ့ အကျိအချွဲ တွေနဲ့ ငြိမ်း ဖင်ဝလေး ပွတ်လိုက် ဒစ်ကြီး ဖိထည့်လိုက် ပြန်ထုတ် လိုက်ပဲ။ ငြိမ်း စောက်ရည် ထွက်ပြီး တာတောင် အနား မရခဲ့ဘူး။
” မောင်သန်းစိုး …… ဖယ်တော့ …… ကုတင် အောက်ကပဲ …… ကြည့်နေ “
အရည်တွေ ညှစ်ထုတ်နေတုန်း ဘဘစံက အစိလေး စုပ်နေတဲ့ ကိုသန်းစိုးကို ကုတင်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းပြီး ငြိမ်း ကိုယ်ပေါ် သူ့ကိုယ်လုံး မှောက်ချလိုက်ပြီ။ နူတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ရင်း အဖုတ်ကို ထပ်မလိုးပဲ ဖင်ထဲ လီးတဆုံး ဆောင့်ချ ပစ်တယ်။ ရုတ်တရက်မို့ ငြိမ်းကိုယ်လေး တောင့်သွားပြီး ဘဘစံ ကျော်ပြင်ကို သိုင်းဖက် ထားရတာ။
” အမလေး …… သေပြီ …… အားးးး အားးးးး “
ဖက်ထားရင်း ငြိမ်းလက်သည်း တွေနဲ့ ဘဘစံ ကျော်ပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ပြီး အော်လိုက်မိတယ်။
” ခဏလေးပါ …… သမီးရယ် …… လိုးဖူး ပြီးသားကို …… အင့် အင့် ……… ဗြိ …… ဘွတ် ……… “
ငြိမ်း လည်ပင်းလေး လျှာနဲ့ ယက်လိုက် အောက်ဆင်းပြီး နို့စို့ ပေးလိုက်နဲ့ ဖင်ကို လီးတဝက် လောက်ပဲ အထုတ်သွင်း လုပ်ပြီး ချော့လိုးနေတာပါ။
” ဇွိ ……… ဘွတ် …………… ဇွိ ………… ဖွပ် ……… ဗြိ ……… အအ …………… အင်း ………… အင်း ……… အင်းဟင်း ……… “
နို့သီးခေါင်းလေး ချေလိုက် စို့လိုက်နဲ့ လိုးပေးနေတော့ ငြိမ်းလည်း ပေါင်လေး ဖြဲပြီး မရဲတရဲလေး ကော့ကြည့် လိုက်တယ်။
” ဗွိ ……… အ ……… ဇွိ ………… အင်း ………… ဘွတ် ဘွတ် …………… အ ………… ဗြွတ် ဗွတ် ……… အွန်း ………… အင်း …………… အင်း …………… အင်းဟင်း “
စပြီး လိုးကာစလောက် ငြိမ်း မနာတော့ပါဘူး။ လီးဝင်လာတိုင်း ဖင်အတွင်း ကြွက်သားတွေနဲ့ ပြန်ညှစ် ပေးလိုက်တယ်။ ဘဘစံက ဖင်လိုးလို့ အားရတော့ လီးကို ဖင်က ထုတ်ပြီး အဖုတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုး နေတာ။ ချိုင်း၂ဖက်အောက် လက်ကို လျိုသွင်းပြီး ပုခုံး၂ဖက်ကို ဆွဲရင်း အားယူ လိုးတယ်။ ငြိမ်း အဖုတ်လေး ကော့ပေးတိုင်း ဘွတ်ကနဲ့ ဆီးခုံးချင်း ကပ်နေအောင် ဖိဆောင့် ပေးတော့ အရှိန် ဝင်လာတဲ့ လီးထိပ်က သားအိမ်ဝ ထိမိပြီး ရူးမတတ်ပဲ နာလည်းနာ ကောင်းလည်း ကောင်းပေါ့။ ထပ်ခါ ထပ်ခါ လိုချင် မိတော့ ငြိမ်းလည်း ဖင်ကြီး လေထဲ ကော့တင် ထားတာ အောက် ပြန်မချဘူး။ ဘဘစံ ကလည်း ငြိမ်းဖင်ကြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်ကျအောင် အပေါ်ကနေ အဆက်မပြတ် ဖိဖိ လိုးပေး နေတာ။
၁၅မိနစ် လောက်ကျ ငြိမ်း ဖင်ကြီးကို အောက်ပြန်ချပြီး ဘဘစံ ခါးကို ပေါင်တံ ၂ဖက်နဲ့ ဆွဲညှပ် လိုက်တယ်။၂ယောက်သား အားကနဲ့ အီးကနဲ့ အော်ရင်း ပြိုင်တူ နီးပါး အထွဋ်ထိပ် ရောက်သွား ကြတာ။ ငြိမ်း တကိုယ်လုံး အားမရှိတော့ သလိုကို ခံစား နေရတယ်။ ကိုသန်းစိုး ကိုတောင် သတိ မရတော့ပါဘူး။ ဘဘစံ လည်း မောသွားပြီး ငြိမ်း ခေါင်းရင်းနား ပေါင်ဖြဲ မှေးနေတယ်။ ငြိမ်းလည်း မှေးရင်း ပင်ပန်းလို့ အိပ်ပျော် သွားတာ အဖုတ်လေး နွေးကနဲ့ ခံစားမိမှ မျက်လုံးကို အားယူ ဖွင့်ကြည့် မိတာ။ ဘဘစံရဲ့ ပေါင်တံ တဖက်ကို ခေါင်းအုံးပြီး ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတဲ့ ငြိမ်း ဖင်ကြားက အဖုတ်ကို ကိုသန်းစိုးက ခြေရင်း ဘက်ကနေ ယက်ပေး နေတာပါ။
” ဟင် “
” ရှုး “
ငြိမ်း ပက်လက် လှန်လိုက်တော့ ကိုသန်းစိုးက ပါးစပ်ကို လက်ညိုးလေး ကပ်ထားပြီး ဘဘစံ နိုးသွားလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ခြေဟန် လက်ဟန် ပြနေ ရှာတယ်။ ငြိမ်း ထထိုင်တော့ ဘဘစံရဲ့ လီးဒဏ်ကြောင့် အဖုတ် နူတ်ခမ်းသားတွေ ပြဲဟပြီး စောက်ခေါင်း ဝမှာလည်း လရည်တွေက ဖင်ကြားထိ စီးကျနေတာ။ ငြိမ်း စောက်ဖုတ်မှာ ပေကပ်နေတဲ့ လရည်တွေရော ဖင်ကြားက လရည်တွေပါ ပြောင်နေအောင် ယက်ပြီးမှ အဖုတ်ကို အာငွေ့လေး ပေးပြီး နမ်းနေရှာတာပါ။
” ကိုစိုး …… ငြိမ်းကို …… ခွင့်လွတ်နော် “
” ဟမ် … ခွင့်လွှတ်ပါတယ် …… ငြိမ်းရယ် …… ခွင့်လွတ်ရုံ မကဘူး …… ကိုယ့်ဆန္ဒရော …… ငြိမ်းဆန္ဒရော … ပြည့်ဝအောင် …… ဖြည့်ဆည်း ပေးတဲ့ … ဘဘစံ ကိုလည်း … ကျေးဇူးတောင် … တင်နေမိတယ် “
” ခ်ခ် …… အင်းပါ …… ဟုတ်ပါပြီ …… အဲဒါနဲ့ … ငြိမ်းဟာကို …… ဘာလို့ …… လာယက်တာလဲ …… ရေ မဆေးရသေးဘူး …… ခုမှ လိုးထားတာ …… မြင်သားနဲ့ “
” ငြိမ်း … ဖင်ပေါက်လေး … တအား နာနေမယ် ထင်လို့ …… အာငွေ့ ပေးရင်း …… ယက်မိတာပါ …… မထင်မှတ်ပဲ …… အရည်တွေ …… ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတော့ … ထွေးချရင် … အသံထွက်ပြီး … ငြိမ်း …… နိုးလာမဆိုးလို့ …… မျိုချ ပစ်လိုက်တာ “
ကိုသန်းစိုး စကားကြောင့် ငြိမ်း ရင်ထဲ နှင့်သွား ရတယ်။ ဟိုးတခါ ကိုအောင်ကျော်နဲ့ တုန်းကလည်း တခါ မျိုချပစ်တာ။
” ကဲကဲ …… ဒါဆိုလည်း …… နောက်တပွဲ …… စရအောင် …… မောင်သန်းစိုး …… စုပ်ကွာ …… ခုန ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ … ကြားမိလိုက်ပါတယ် “
ငြိမ်းတို့ လင်မယား စကားပြောတုန်း ဘဘစံ ပြန်နိုး လာတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ငြိမ်း ပေါင်ကြား ကုန်းယက် နေတဲ့ ကိုသန်းစိုးကို လီးပြန်စုပ်ခိုင်း နေတာ။ ကိုသန်းစိုးက ငြိမ်း စောက်ပတ်ကို နှာခေါင်း မြုတ်ဝင်အောင် တချက် ဖိနမ်းပြီးမှ လှဲအိပ်နေတဲ့ ဘဘစံ ဘေးနားလေး ဒူးထောက်လျက် အနေထားနဲ့ တိုးကပ်သွားပြီ။ ငြိမ်းတို့ လင်မယားကို စိတ်ကျေနပ်မှု့ အပြည့် ပေးနိုင်တဲ့ ဘဘစံရဲ့ လီးကြီးကို စုပ်ပေး နေရှာတယ်။ စောက်ရည် တွေရော လရည်တွေရော ပေပွနေတဲ့ လီးကြီး ကိုသန်းစိုး ပါးစပ်ထဲ ခဏလေးနဲ့ ပြောင်ရှင်း သွားတာ။ ငြိမ်း ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်း သလိုလို ကျေနပ် နေသလိုလို နဲ့ ဖေါ်မပြနိုင်တဲ့ ဝေဒနာလေး တခုဖြစ်လာ ရတယ်။
” ရပြီ တော်တော့ …… မင်း မိန်းမ … စောက်ဖုတ်ကို ပြောင်နေအောင် … ယက်ပေးလိုက် …… ငါ ခဏနေ …… ထပ်လိုးဦးမှာ “
ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန် အနား ယူနေတဲ့ ငြိမ်း ပေါင်ကြား ဒူးလေး တုတ်ပြီး ယက်ပေးတာများ ကိုသန်းစိုး မျက်နှာက အားရ ကျေနပ်မှု့ အပြည့်နဲ့ပေါ့။ အကြည့်ချင်း ဆုံတော့ မျက်လုံးတွေက ပြုံးပြ နေသလိုပါပဲ။ ငြိမ်း အဖုတ်ထဲ ခုနက ဘဘစံ ပန်းထည့်ထားတဲ့ လက်ကျန် လရည်တွေပါ ဆွဲဆွဲ စုပ်ယူ မျိုချပစ်တာ။ ငြိမ်းနဲ့ ဘဘစံ တညလုံး နားလိုက် လိုးလိုက်နဲ့ ကိုသန်းစိုး ကတော့ မလိုးရ ရှာဘူး ၃နာရီလောက်မှ အိပ်ခဲ့ကြတယ်။
///////////////////////
လူမမြင်နိုင်တဲ့ ကာမ အမှောင်ထဲ တိုးဝင်ရင်း ၂နှစ်လောက် ကြာတော့ ငြိမ်း ဘဝ ဂျွန်းထိုး မှောက်ခုံ ဖြစ်တော့တာပဲ။ ငြိမ်း ယောက်ျား ကိုသန်းစိုး သူ့ဆိုင်က အပြန် ဆိုင်ကယ်ချင်း အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်တယ်။ ချက်ချင်းတော့ မဆုံးဘူး ငြိမ်း ဆေးရုံကို လိုက်သွာပြီး စကားနဲနဲ ပြောပြီးမှ ဆုံးတာ။ ငြိမ်းနဲ့ သားလေးကို အမှန်တကယ် နားလည် ပေးတဲ့သူ ရှိရင် နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုတဲ့ တယောက်ထဲ မနေနဲ့ ပြောပြီး ခဏကြာတော့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ငြိမ်းလည်း တယောက်ထဲ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိဘူး။ ကိုသန်းစိုး နာရေးကို သူ့ဘက်က အမ၂ယောက်ရော ငြိမ်းမိဘ တွေရော ရောက်လာကြတယ်။
ရက်လည်ပြီး နောက်ရက်ကျ မိသားစုလိုက် တိုင်ပင် ကြတာပေါ့။ နောက်ပိုင်း ငြိမ်းကို အလုပ် ထွက်ခိုင်းပြီး မိဘတွေ ရှိတဲ့ နယ်မြို့လေးကို ပြန်နေဖို့ အဖြေ ထွက်လာတယ်။ နောက်၁ပတ်ကျ ငြိမ်းလည်း အလုပ် ကနေ ထွက်စာ တင်လိုက်တာပဲ။ လက်ရှိ တိုက်ခန်းကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်ပြီး ငြိမ်း မိဘတွေနဲ့ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုသန်းစိုးကို လွမ်းတိုင်း သားလေးနဲ့ပဲ အဖေါ်ပြု နေလာခဲ့တာ။ အဲဒီမှာ ငြိမ်း အလူးအလဲ ခံရ တော့တယ်။ အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးလို့ တစ်ခုလပ်တို့ မုဆိုးမတို့ ဘဝရောက်ပြီဆို ပတ်ဝန်းကျင်က ဘုမသိ ဘမသိ အထင်သေး ခံရသေးတယ်။ အဆိုးဆုံးက မိန်းမသားချင်း အဲကောင်မ ဘယ်လိုလေ ဘယ်ညာလေ ဘယ်သူနဲ့ ဖေါက်ပြန်တာ ဘယ်မှာ ပက်ပင်း မိတာ။
ဟာ အစုံ အစုံ ပါပဲ အိမ်ထောင်တစ်ခု ပျက်စီးတာနဲ့ အော် ဒီမိန်းမ အားငယ်ရှာမှာ ကူညီ စောင့်ရှောက်မယ် ဆိုတဲ့ အသိစိတ် နဲ့ ဖေးမမယ့်သူ ရှားပါတယ်။ အဆိုးဆုံး ကတော့ အားငယ်နေချိန် အားနည်းချက်ကို နင်းပြီး အခွင့်ရေး ယူတတ်တဲ့ သူက များနေတာ။ ဘယ်သူကများ ကိုယ်တည်ဆောက် ထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲ ချင်မှာလည်း။ လူဘဝ ဆိုတာကလည်း ဆန်းကြယ် သားပဲ ကုသိုလ် အကျိုး ပေးရင်းသာ ကြာတာ အကုသိုလ် အကျိုး ပေးတာကျ မြန်တယ်။ ငြိမ်း မိဘတွေ နေတဲ့မြို့ ရောက်ပြီး ၅လပဲ အတူနေလိုက်ရတယ် အဖေရော အမေရော ဘုရားဖူး ထွက်ရင်း ဘုရားဖူးကား မှောက်ပြီး ပွဲချင်းပြီး ဆုံးကြတာ။ အလောင်းတောင် ပြန်မရ လိုက်ဖူး ကားတစီးလုံး ချောက်ထဲ ပြုတ်ကြတာတဲ့။ နောက် ၁ပတ် ငြိမ်း စျေးသွားတော့ အရပ်ထဲက လူတွေပေါ့ ငြိမ်း မြင်တာနဲ့ ပြောတော့တာပဲ။
” ဟုတ်ပါ့ …… လင်သေတာ …… မကြာသေးဘူး … ဒီရွေ့လာတာ … ဒီရောက်တော့ …… မိဘ ၂ပါးပါ … ဆုံးရော … အရပ်နာတယ် အေဟဲ့ “
ငြိမ်း အသားတွေ တဇပ်ဇပ် တုန်လာတယ်။ လူချင်း မသိပဲ စာနာမှု့ ကင်းမဲ့တဲ့ တချို့လူတွေရဲ့ စကားလုံး တွေက ငြိမ်းကို နာကျင် စေတယ်။ ငြိမ်းတို့ သားအမိ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတခုမှ အမှား မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
” အန်တီငြိမ်း …… လာလာ …… စျေးသွားမှာ မလား …… ကျနော် လိုက်ပို့ ပေးမယ် “
ငြိမ်း လှည့်ကြည့်တော့ ငြိမ်းတို့ ရပ်ကွက်ထဲက ကောင်လေးပါ ထူးနိုင်တဲ့ ဖြူဖြူ ချောချောလေး။
” ရပါတယ် … သားရယ် … သွားသွား “
” လာပါ … အန်တီငြိမ်းရဲ့ … ဖေဖေနဲ့ မေမေက … မှာထားပါတယ် … အန်တီငြိမ်း အားငယ်နေချိန် … တတ်နိုင်တာ … ကူညီရမယ်တဲ့ “
တော်ပါသေးရဲ့ မစာနာတဲ့ လူတွေ ရှိသလို စာနာပြီး ခင်လိုဖွယ် ကောင်းတဲ့ လူတွေလဲ ရှိသေးလို့်။ ထူးနိုင် အသက်က ၁၈နှစ် ၁၉နှစ် လောက်လေး။ ထူးနိုင် အမေက ငြိမ်းထက် နဲနဲပဲ ကြီးမယ်။ သူ့ အဖေက အဆောက်အဦး တွေ ဆောက်တဲ့ ကန်ထရိုက် လုပ်ငန်း လုပ်တာ။ ခု ငြိမ်းနေတဲ့ တိုက်ကို ငြိမ်းမိဘတွေက ထူးနိုင် အဖေကို ကန်ထရိုက် ပေးရင်း ငြိမ်း မိဘတွေနဲ့ ခင်ခဲ့ကြတာ ပြောတယ်။ ၁နှစ် လောက်ကျ ငြိမ်းနဲ့ ထူးနိုင်ရဲ့ မိဘတွေလည်း အတော်လေး ရင်းနှီး လာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ထူးနိုင်ပေါ့ အိမ်လာရင်လည်း သားလေးကို ထိန်းပေး ရှာတယ်။ သားလေး နာမည်က ဟိန်းစိုးတဲ့ သူ့အဖေ ကိုသန်းစိုး ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါပဲ။ ၄နှစ် ကျော်လာတော့ စကားလဲတတ် ဝဝကစ်ကစ်လေးနဲ့ ထူးနိုင်လာရင် ချီခိုင်းတော့တာပဲ။
ထူးနိုင်က တက္ကသိုလ် တက်နေတာ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို ငြိမ်းတို့အိမ် ရောက်လာပြီး ကလေး လာလာ ကြည့်ပေး တယ်။ တရက်ကျ ထူးနိုင် ရောက်လာတော့ ကလေး ထိန်းခိုင်းပြီး ငြိမ်း မှေးကနဲ့ အိပ်ပျော် သွားတာ။ အိပ်ပျော် နေရာကနေ ကုတင်လေး တကျွီကျွီနဲ့ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်လာလို့ ငြိမ်း မျက်လုံး ဖွင်ကြည့်တော့ ဖွင့်မရဘူး တအား အိပ်ချင် နေလို့ မျက်လုံး ခဏ ပြန်မှိတ် လိုက်ရတယ်။ အကနဲ့ အီးကနဲ့ ကြိတ်ပြီး ညည်းနေတဲ့ အသံလေးက တိုးပေမယ့် ကပ်နေလို့ ပီပီသသ ကြားနေမိတာ။ ရင်းနှီးတဲ့ အသံလေးမို့ ထူးနိုင် အသံမှန်း သိလိုက် ရတယ်။ နောက်တကြိမ် မျက်လုံး ဖွင့်တော့ အသံက ငြိမ်း ခြေရင်းဘက်မှာ အားယူပြီး ကြည့်လိုက်တာ။ ဟုတ်တယ် ထူးနိုင်ပေါ့ ကုတင်စောင်း တင်ပလွဲ ထိုင်ရင်း ငြိမ်း ပေါင်ကြားကို ကြည့်ပြီး ဂွင်းထု နေတာပါ။
အသံလည်း မပေးရဲဘူး လူပျိုပေါက် ဆိုတော့ ရှက်ပြီး တခုခု လုပ်လိုက် မှာလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။ ငြိမ်း စိတ်နဲနဲ လှုပ်ရှား လာမိတာပေါ့ သားတယောက်လို ခင်မင်မိပေမယ့် အထိအတွေ့ ဝေးနေတဲ့ ငြိမ်းအတွက် ခံစားမှု့ အသစ်လေး ဖြစ်လာ ခဲ့တာ။ တဖြည်းဖြည်း ရက်လေးတွေ ကုန်ဆုံးပြီး လလေးတွေ များလာတော့ ငြိမ်း ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အထုအထောင်း ကိုလည်း ခံနိုင်လာပြီး အဆင်ပြေအောင် နေတတ် လာပါပြီ။ ငြိမ်း မိဘတွေ ရှိစဉ်က ရပ်ကွက်ထဲ ပေးကမ်း ထောက်ပံ့ ထားတဲ့ ဒေါ်မိုးကြည် ဆိုတဲ့ အဒေါ်ကြီး ကလည်း ငြိမ်းတို့ သားအမိကို စောင့်ရှောက် ပေးတော့ အဆင် ပြေပါတယ်။ အဆင် မပြေတာက ထူးနိုင်ရဲ့ အပြုအမှု တွေပေါ့။ ကလေး ထိန်းရင်း ငြိမ်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုးခိုး ကြည့်တတ် လာတာ။ ငြိမ်းလည်း ထူးနိုင်လာရင် စိတ်တွေ ကြွနေတတ်တယ်။ ငြိမ်းက ကာမနဲ့ ပက်သက်ရင် အဆုံးစွန်ထိ ခံစားဖူးတဲ့ မိန်းမ တယောက်လေ။ တခါတခါ စိတ်ထလာရင် ထူးနိုင်ရှေ့ သေချာကို တင်တွေ ရင်တွေ လှုပ်ခါ ပြမိနေတာ။ အဲလို ချိန်တွေဆို ထူးနိုင် ပေါင်ကြားက ဟာကြီး ပုဆိုးထဲတင် ဆတ်ကနဲ့ ဆတ်ကနဲ့ လှုပ်သွားတာပဲ။
တရက်ကျ ကလေးအိပ်ပျော် သွားတော့ ငြိမ်းလည်း ရေမိုးချိုး ဧည့်ခန်းထဲ ဖုန်းလေးဖွင့်ပြီး ဒေါင်းထားတဲ့ အပြာကားတွေ ထဲက မကြည့်ရသေးတဲ့ ကားတွေ ရွေးကြည့်နေမိတာ။ ငြိမ်းရဲ့ စိတ်အခံကိုက ဖေါက်ပြန်တာ မျိုးတွေ ကြိုက်တော့ ဇတ်လမ်းနဲ့ ကားလေးတွေပဲ ဒေါင်းဖြစ်တယ်။ ညက ဒေါင်းထားတဲ့ ဂျပန်ကားလေး ဖွင့်ကြည့်တော့ စိတ်ပါ လာမိတာပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲ ခုံပေါ်မှာ ပေါင်ကား ထိုင်ပြီး ဘယ်လက်က ဖုန်းကိုကိုင် ကြည့်ရင်း ညာလက်က အဖုတ်လေးကို ပွတ်နေ မိတယ်။
တယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆိုတော့ အသံလည်း မလျော့မိဘူး။ ဇတ်လမ်းထဲ မင်းသမီးက ကိုယ်လုံးလှလှနဲ့ ဆွဲဆောင်နိုင်မှု့ ရှိတယ်။ ယောက်ျားက ကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်ပါ။ အလုပ်များတော့ ဇနီးချော လေးကို အိမ်ထောင်ရေး သုခလည်း အပြည့်အဝ မပေးနိုင်ရှာဘူး။ မင်းသမီး ကလည်း အရွယ်ကောင်းတုန်း ဆိုတော့ ကာမ ဆန္ဒလေး လစ်ဟပ် နေတယ်။ မွေးနေ့မှာ ယောက်ျားက ကားအသစ် တစီး ဝယ်ပေးပြီး ကားမောင်း သင်ပေးတဲ့ လူတယောက် ငှားပြီး လွတ်ထားမိတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ငြိတာ့ တာပဲ။ ဂီယာထိုးရင်း ပေါင်တံလေးတွေ မထိတထိ ပွတ်လိုက် ဘေးကနေ စီယာတိုင် ကိုင်ထိန်းပြရင်း တံတောင်နဲ့ နို့တွေ ထောက်လိုက်ပေါ့။ မကြာပါဘူး မင်းသမီး ကလည်း ကာမသုခ လစ်ဟာ နေတော့ ကားမောင်း သင်ပေးတဲ့ သူနဲ့ ငြိကြတာပဲ။
ကားမောင်း သင်ပေးတဲ့ သူက မနက်ဆို လာခေါ်ပြီး နေ့လည် ထမင်းစားကာ နီးမှ အိမ်ပြန် ပို့ပေးတာ။ ကားမောင်းသင်တဲ့ ကွင်းထဲ ရောက်တာနဲ့ လူရှင်းတဲ့ နေရာဆို ကားကို ရပ်ပြီး မင်းသမီးကို လီးစုပ် ခိုင်းတယ်။ လီးတောင် လာတာနဲ့ ကားရှေ့ခန်း မှန်အလုံ ပိတ်ပြီး အပေါ်က ခွဆောင့် ခိုင်းတာ။ အိမ်ပြန် ပို့ရင်လည်း အိမ်ဖေါ် အကူ အလုပ်သမားတွေ အလစ် တံခါးကြား အိမ်သာ မီးဖိုခန်း အစုံပဲ အခွင့်ရေး ရသလောက် လီးစုပ်ခိုင်းပြီး ဆွဲလိုးပေးတာ။ လိုးပြီးမှ မင်းသမီး အဖုတ်ကို ယက်ပေးရင်း သူ့လီးကို ပြန်စုပ် ခိုင်းတယ်။ ဇတ်ကား တကားလုံး ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားရင်း အဖုတ်ကို ပွတ်နေမိတာ။ အိမ်ထဲ ထူးနိုင် ဝင်လာတာ မသိလိုက်ဖူး။ ငြိမ်းလေ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ထူးနိုင် မြင်လိုက်တော့ မျက်နှာ တခုလုံး ထူပူ သွားတာပေါ့။ ထမိန်ကို ပေါင်ရင်း လိပ်တင်ပြီး အဖုတ်ကို ပွတ်လျက် တန်းလန်း မိသွားတာ မို့ပါ။
” သား … ထူးနိုင် …… ရောက်တာ ကြာပြီလား …… ထမင်းစား ပြီးပြီလား … ရေချိုးမှာလား “
ငြိမ်း စကားတွေ အယောင်ယောင် အမှားမှားပေါ့။ အနား လျှောက်လာတော့ ဘီယာနံ့တွေနဲ့ မျက်နှာ ကလည်း နီရဲ နေတယ်။ မျက်လုံးတွေက ငြိမ်း ပေါင်ဂွထဲ ရောက်နေတာ။ ပေါင်ကြားက ဟာကလည်း ငေါက်တောက်ကြီး ထောင်ထွက် နေပြီ။ ထူးနိုင်တို့ ကျောင်းက နူတ်ဆက် ပွဲတဲ့။ ငြိမ်းဆီ ရောက်တော့ မူးနေတာ။ ငြိမ်း ထင်မထားဘူး ဗြုံးကနဲ့ ထူးနိုင်က ငြိမ်းရှေ့ ဒူးထောက် ထိုင်ချပြီး ထမိန် ဆွဲလှန် ပစ်တယ်။ တဆက်ထဲ ပေါင်ဂွထဲ မျက်နှာအပ်ရင်း တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းတော့တာပဲ။
” ဟင် ……… ဘာ ………… ဘာ ………… ဘာလုပ်တာလဲ …… အာ ………… ဟာ “
အိမ်နေရင်းမို့ ရေချိုး သနပ်ခါးလူးပြီး အောက်ခံ ဘောင်းဘီ ဝတ်မထားတော့ ထမိန်လန်တာနဲ့ ငြိမ်း အဖုတ်လေး ဘွားကနဲ့ ပေါ်လာတာပေါ့။ ကာလ အတော်ကြာ ဝေးနေတဲ့ ငြိမ်းဟာလေး နွေးကနဲ့ ခံစားမိတော့ ငြိမ်း ခဏ ကြောင်သွားရတယ်။
” အဖုတ်လေးက လှလိုက်တာ … အန်တီငြိမ်းရယ် … သား … ယက်ပေးမယ်နော် “
” ဟာ ……… မသိဘူး ……… မ လုပ် နဲ့ … “
” ဘာမသိတာလဲ …… အန်တီငြိမ်းရယ် ……မညာပါနဲ့ … အပြာကား ကြည့်ပြီး … ပွတ်ထားတာ ……… ဒီမှာ …… အရည်တွေရွှဲနေပြီ “
ငြိမ်း ဘယ်လို ပြောပြော ထူးနိုင်က မရတော့ပါဘူး။ ဇွတ်ပဲ ငြိမ်းဟာလေးကို အတင်း ယက်တော့တာပဲ။
” အိုး …… ဖယ် …… ဖယ်ပါ …… သားရယ် “
” ငြိမ်ငြိမ် နေပါ …… အန်တီငြိမ်း ရယ် …… ကောင်းရဲ့သားနဲ့ “
” ဟင့် ……… အန်တီငြိမ်း … တောင်းပန်ပါတယ် ……… သားရယ် … ရှီးးးးးးး …… ကျွတ် “
ကာမစိတ် ကြွနေလို့ ငြိမ်း စိတ်ပါပေမယ့် တူဝရီး အရွယ်မို့ မလိုက်လျော ချင်တာပါ။ ခပ်တိုးတိုးလေး ချော့ပြီး ကြိတ်ပြောနေမိတယ်။ ပေါင်တံတွေ အတင်းစိထား တာလည်း မရဘူး အဖုတ်လေးကို အငမ်းမရ နဲ့ ယက်နေရှာတာ။ ပိုဆိုးတာက မယက်တတ် ယက်တတ်နဲ့ လျှာဖျားလေးက အဖုတ်ဝအောက် ဖင်ကြားထဲ တိုးလာရင် ငြိမ်း စောက်ရည် ထွက်မတတ် ခံစား နေရပြီ။ တချက်တချက် အစိလေး သွားနဲ့ ထိမိလိုက်ရင် ခံချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ဖြစ် လာတယ်။ ငြိမ်း ပေါင်တွေ စုလိုက် ဖြဲလိုက်နဲ့ ရုန်းရင်း ကန်ရင်း လက်လျော့ လိုက်မိတာပေါ့။
လျှာနွေးနွေးလေးက အဖုတ် အက်ကွဲ ကြောင်းထဲ အထက်ရောက်လိုက် အောက်ရောက်လိုက်နဲ့ ငြိမ်း အတော်ကြာ မေ့နေတဲ့ ကာမ အထိအတွေ့ကြောင့် အူတွေ အသဲတွေ ဗျောင်းဆန် ကုန်တယ်။ လက်၂ဖက်နဲ့ အဖုတ်ကို ဖြဲပြီး အစိလေး အတင်း လိုက်ယက်တော့ ငြိမ်း မခံနိုင် တော့ပါဘူး။
” အဟင့် ……… ရှီးးးးးး ………… အအ …… တော်တော့နော် …… သား ……… အန်တီငြိမ်း … မခံနိုင်ဘူး ……… အီးးးး ………… မလုပ်ပါနဲ့ တော့ “
ငြိမ်း အသိစိတ် တဝက်က တူသား အရွယ်မို့ ရှက်လည်း ရှက်မိ ပါတယ်။
” သား … ယက်ပေးတာ …… ကောင်းတယ် မလား … အဖုတ်လေးက … ဖေါင်းကားပြီး …… အရည်တွေ ရွှဲနေပြီ … ခံချင်နေပြီလား ဟင် “
” ဟာ ……… အိုရ် …… မဟုတ်ဘူး …… မခံချင်ပါဘူး ……… ဟင့် “
ငြိမ်း စကားဆုံးတော့ ထူးနိုင်က အဖုတ်ကို ဒူးထောက် ယက်နေရာက ထရပ်ပြီး ပုဆိုး ချွတ်ချပစ်တယ်။
………………………………
Original by #မောင်ခြိမ့်