ဆလိုက်မီးရောင်စုံများ ပန်းခတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ စင်ပေါ်မှ DJ သမား၏ မြူးကြွကြွတီးလုံးများက နိုက်ကလပ်တစ်ခုလုံးကို စီးမိုးထားပြီး စည်းချက်ဝါးချက်အတိုင်း ကခုန်နေကြသော လူအုပ်ကြီး။ ထိုလူအုပ်၏ နောက်ဖက်အကျဆုံး စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် အောင်ကျော်မင်း တစ်ယောက် အရက်ခွက်လေးကိုင်ကာ ငေးငိုင်နေမိသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ရူးသွပ်နေသူများနှင့် သူသည် လားလားမှမသက်ဆိုင်သလို၊ အောင်ကျော်မင်းသည်လည်း သူ့အတွေးနှင့်သူ လုံးခြာလိုက်နေတုန်းပင်။
ရုတ်တရက် သူ့ပုခုံးကို လာရောက်ဖက်ကိုင်လိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးဆိုးပန်းရိုက် ချယ်သထားသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ အောင်ကျော်မင်းက ပြုံးပြလိုက်သည့်အခါ ထိုကောင်မလေးသည် သူ့နားသို့ တိုးကပ်လာပြီး
“အစ်ကို… လိုသေးလား”
ဆိုကာ အပြာနုရောင် လေးထောင့်ဆေးလုံးလေးကို ကိုင်၍ ပြသသည်။ အောင်ကျော်မင်းက ခေါင်းယမ်းပြ၍ လက်ကာပြလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက လက်မလျှော့သေးဘဲ အောင်ကျော်မင်းဘေးက ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး
“အစ်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ညစ်နေပုံပဲ။ ကလပ်ထဲလာပြီး ဘူမနေနဲ့လေ ဒါလင်။ ဒါလေးတစ်လုံးလောက် မြိုပြီး တို့နဲ့အတူ ကခုန်လိုက်၊ စိတ်ကို ဖွင့်ချလိုက်ပါ”
သူမသည် ထပ်မံ၍ မက်မောဖွယ် စကားလုံးများဖြင့် စည်းရုံးနေသော်လည်း အောင်ကျော်မင်းကမူ သူမကို ပြုံး၍သာ ကြည့်နေသည်။ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ချက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ထိုစားပွဲဝိုင်းမှ ထထွက်လာခဲ့တော့သည်။
ကလပ်မှ ထွက်လာပြီး ကားပါကင်သို့ သွားကာ သူ၏ Kawasaki Ninja e1 ဆိုင်ကယ်ကို စက်နိုးလိုက်သည်။ ဆိုင်ကယ်အိတ်ဇောသံကြောင့် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိသွားသည်။ အနီးနားရှိ လူများက ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီး လူငယ်တစ်စုက သူ့နားရောက်လာကာ
“ဘဲကြီး… ခင်ဗျားဆိုင်ကယ်က လန်းလှချည်လား။ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ”
ဟု မေးမြန်းကြသည်။ အောင်ကျော်မင်းကမူ ဘာမှ ပြန်မဖြေတော့ဘဲ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဦးခေါင်းတွင် စွပ်ချလိုက်သည်။ လီဗာကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆွဲပြီးနောက် အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းသည် ဆိုင်ကယ် အရောင်းအဝယ် လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ပြီး ဝပ်ရှော့တစ်ခုလည်း ဖွင့်ထားသည်။ သူသည် ဘီးကြီးဟုခေါ်သည့် ယောက်ျားစီး ကလက်ဘီးများကိုသာ သီးသန့် အရောင်းအဝယ်လုပ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် စီးနင်းနေသည့် Ninja e1 သည် မြန်မာပြည်တွင် တစ်စီးသာရှိသော မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး သူဌေးသားတစ်ဦးထံမှ အချိုအချောင်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရောင်းတင်ထားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် နှစ်သက်သောကြောင့် ဟိုသွားဒီသွား မကြာခဏ ထုတ်စီးလေ့ရှိသည်။
အောင်ကျော်မင်းတွင် သဲစုလှိုင် ဆိုသည့် ဇနီးချောလေးတစ်ဦး ရှိပြီး လက်ထပ်ထားသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ ချောမောလှပသည့် ဇနီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ကံမကောင်းလှပေ။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး လေးငါးလအကြာတွင် သဲစု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝဖြိုးလာခဲ့သည်။ ကနဦးတွင် တားဆေးထိုးထားသည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဟု မှတ်ယူခဲ့သော်လည်း သဲစုသည် တဖြည်းဖြည်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်လာသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး အသားအရေ မဲခြောက်ကာ တွဲကျလာသဖြင့် ဆေးရုံတွင် စစ်ဆေးကြည့်တော့မှ လည်ပင်းကြီးရောဂါ (သိုင်းရွိုက်) ခံစားနေရကြောင်း သိခဲ့ရသည်။
ရောဂါသိလျှင် ဆေးရှိသည် ဆိုသော်ငြားလည်း သိုင်းရွိုက်ဆေးများ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို သူတို့ဇနီးမောင်နှံ ကောင်းကောင်း ခံစားလာရသည်။ သဲစု၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဟော်မုန်းများ ပြောင်းလဲလာပြီး လိင်စိတ်ဆန္ဒများ ခမ်းခြောက်လာသည်။ ဆရာဝန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းကာ ကုသကြည့်သော်လည်း ထိရောက်မှုမရှိဘဲ ဒုံရင်းက ဒုံရင်းသာ ဖြစ်နေသည်။ သဲစု၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အမွှေးကြမ်းကြီးများ ထွက်လာသလို ရာသီလဲ ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး ကာမစိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်ဖို့ နေနေသာသာ သူ့အသားကို ကိုင်တွယ်ထိတွေ့သည်ကိုပင် မကြိုက်တော့ပေ။
အောင်ကျော်မင်းက ဇနီးသည်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သော်လည်း သူသည်လည်း လူထဲကလူဖြစ်ရာ ကာမဆန္ဒ ပြေပျောက်ရန် လိုအပ်သည်ကို သတိပြုမိသည်။
အောင်ကျော်မင်းသည် သဲစုကို ဖီးလ်ဆေးတိုက်၍ ဆက်ဆံရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။ အိပ်ဆေးအပြင်းစား ကျွေး၍ ဆက်ဆံကြည့်သောအခါတွင်လည်း သဲစု၏ မိန်းမကိုယ်သည် ခြောက်ကပ်နေပြီး ခါတိုင်းဆက်ဆံလျှင် ထွက်နေကြ ချွဲကျိကျိ အရည်တို့ပင် ထွက်မလာတော့ပေ။ သဲစု နိုးလာသောအခါ သူမကို အိပ်ဆေးကျွေးပြီး အတင်းအဓမ္မ ဆက်ဆံသွားကြောင်း သိသွားပြီးနောက်တွင် အောင်ကျော်မင်းနှင့် စကားများလာတော့သည်။
ဤသို့ဖြင့် သဲစု တစ်ရှောင်ရှောင် ဖြစ်လာရာ တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှ သဲစုသည် နည်းနည်းနလံ ပြန်ထူလာပြီး အောင်ကျော်မင်းနှင့် ဖက်လဲတကင်း နေနိုင်လာသည်။ သို့သော်လည်း လိင်မှုကိစ္စကိုတော့ မစွမ်းဆောင်ပေးနိုင်သေး။ အောင်ကျော်မင်းက စိတ်ပါလာအောင် အမျိုးမျိုး ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ သဲစုကမူ အောင်ကျော်မင်း ကျေနပ်စေရန် ပါးစပ်ဖြင့် တစ်မျိုး၊ လက်ဖြင့် တစ်ဖုံ အမျိုးမျိုး ပြုစုပေးသည်။ သူမ၏ မိန်းမကိုယ်က မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့သည့်အခါ အနောက်ပေါက် (စအိုပေါက်) ကို အသုံးပြုကာ ဆက်ဆံပေးခြင်းဖြင့်သာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။
တစ်ရက်တွင် အောင်ကျော်မင်းသည် ဘီးကြီးတစ်စီး ပွဲတည်လာသဖြင့် သူငယ်ချင်းများနှင့် သောက်စားမူးယစ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အပြင်မှတည်းက စိတ်များ ကြွနေသော ကိုမင်းသည် အိမ်သို့ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း သဲစုကို အတင်းအဓမ္မ မုဒိန်းကျင့်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သဲစုက လင်ဖြစ်သူကို ရိုက်လိုက်ပုတ်လိုက်ဖြင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ရင်း
“ရှင်နော်! ဥပဒေမှာတောင် ရှိတယ်၊ ကိုယ့်မိန်းမ ဖြစ်နေဦးတော့ အတင်းအဓမ္မလုပ်ရင် မုဒိန်းမှု မြောက်တယ်ဆိုတာပါတယ်။ ကျမ ရှင့်ကို တိုင်မှာနော်!”
အောင်ကျော်မင်းသည် အိပ်ရာထက်တွင် ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ရင်း
“မိန်းမယူထားတာ လိုးဖို့ ယူထားတာကွ! မင်းကို ငါက မလိုးရတော့ ငါက ဘယ်သူ့သွားလိုးရမှာလဲ။ မင်းညီမကို ခေါ်လိုးရမှာလား!”
“ရှင်… မမိုက်ရိုင်းနဲ့။ စကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် ပြောပါ။ ရှင့်ကို ကျမ အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုစုပေးနေတာပဲ။ ဘာလို့ သရဲမရဲ စီးနေတဲ့အတိုင်း အတင်းလုပ်ရတာလဲ”
“မင်း တွက်ကြည့်ကွာ။ ငါတို့ လက်ထပ်ထားတာ တစ်နှစ်နဲ့ သုံးလရှိပြီ။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ငါးလလောက်မှာ မင်း ရောဂါဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီကနေစပြီး ငါတို့ ကင်းကွာလာတာ အခုထိပဲ”
“ရှင့်ကို ကျမက ဘာမှ လုပ်မပေးလို့လား။ ကျမရဲ့ ဖင်ကို အနာခံပြီးတော့ကို ရှင့်ကို ပြုစုခဲ့တာပါ ကိုအောင်ကျော်မင်းရဲ့။ ဒီအရှေ့ကိုလဲ ကျမက လက်မခံဘဲ အတင်းငြင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ရောဂါဖြစ်ပြီး တအားနာနေတာလေ။ ကျမက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ”
“မသိဘူးကွာ! ငါ စောက်ဖုတ်ကို လိုးချင်တယ်။ မင်းက အလိုးမခံဘူးဆို ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ ပြော!”
“ရှင့်ဟာရှင် အပြင်မှာ ဖာသွားချလိုက်ပေါ့ရှင့်။ ရှင်းနေတာပဲကို”
“ဘာကွ! မင်း… မင်း…”
“ဟုတ်တယ်လေ။ ရှင်ကိုလဲ ကျမ စာနာပါတယ်။ ရှင် ဖြစ်နေတာတွေလဲ ကျမ နားလည်ပါတယ်။ အဲ့တော့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေအောင် ရှင် ဖြစ်နေတဲ့ ဝေဒနာတွေကို အပြင်မှာ သွားဖြေရှင်းလိုက်။ ကျမ ခွင့်ပြုတယ်”
အောင်ကျော်မင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ဆိုင်ကယ်ကိုထုတ်ပြီး အပြင်ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။
စိတ်ထဲမှာတော့ သဲစုကို အရွဲ့တိုက်ပြီး ဖာတကယ်သွားချမလို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ မောင်းလာရင်းနဲ့ စိတ်ပြေသွားပြီး ကလပ်ကိုပဲ ဦးတည်လိုက်တော့တာပေါ့။
‘ကလပ်ထဲရောက်ရင်တော့ စိတ်ညစ်ပြေမှာပါ’ ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဗော့ဒ်ကာ တစ်ခွက်မှာပြီး ခုံတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ကခုန်နေကြတဲ့ လူငယ်လူရွယ်တွေကို လိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
စော်အလန်းလေးတွေ၊ ငယ်ငယ်လေးတွေ ကခုန်နေကြပေမယ့် အောင်ကျော်မင်းကတော့ ဝင်ရောဖို့ စိတ်မရဲဘူး။
သူ့အသက်က ၃၀ ကျော်ပြီ။
ခန္ဓာကိုယ်ကလဲ ခပ်ပြည့်ပြည့်ဆိုတော့ လူငယ်တွေကြားထဲ တိုးဝင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် (Confidence) မရှိဘဲ သိမ်ငယ်နေမိပြီး ဂျောင်တစ်နေရာမှာ သွားထိုင်ရင်း ငေးငိုင်နေမိတယ်။
ဒီမှာထိုင်နေတာလဲ ကြာပြီ။ လက်က နာရီကို ကြည့်တော့ ည ၂ နာရီကျော် နေပြီမို့ ပြန်သင့်ပြီဆိုပြီး ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ဆိုင်ကယ်ရပ်ပြီး လူခေါ်ဘဲလ်ကို နှိပ်ပြီး စောင့်တယ်။
သဲစုက မနိုးတာလား၊ တမင်ဖွင့်မပေးတာလားမသိဘူး။
အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရဘူး။
အောင်ကျော်မင်းလဲ အိမ်ရှေ့မှာတင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေရင်း ဘေးအိမ်က ခြံဝင်းအရှေ့မှာ လူအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
သေချာကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခြံတံခါးဝမှာ ရပ်နေတာ။
စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲကနေလဲ လူတစ်ယောက်က ခြံတံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး အပြင်က ကောင်လေးနဲ့ စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အောင်ကျော်မင်းလဲ သူ့အိမ်ထောင့်ကနေ သွားချောင်းကြည့်တော့ ဘေးအိမ်က အိတုန် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီအိမ်မှာက မိသားစု သုံးယောက်ပဲနေတာ။
အဖိုးကြီးအဖွားကြီးရယ်၊ ၁၀ တန်းကျောင်းသူအရွယ် အိတုန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရယ်ပဲ။
သူ့မိဘတွေခေါ်တဲ့ အိမ်နာမည်ကို ကြားဖူးတာမို့ အောင်ကျော်မင်းကလဲ အိတုန်လို့ လိုက်ခေါ်တာပါ။
ဒါနဲ့ အောင်ကျော်မင်းက အိမ်တံခါးဝကို ပြန်သွားပြီး လူခေါ်ဘဲလ်ကို ထပ်နှိပ်တယ်။
သဲစုကတော့ လုံးဝ ထွက်မလာတော့ဘူး။
အောင်ကျော်မင်းလဲ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ သူ့ဆိုင်ကယ်ပေါ် ပြန်တက်ခွပြီး မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။
ဘေးအိမ်ရှေ့က အဖြတ်မှာ အိတုန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ခြံဝင်းတံခါးကို ကျော်ခွပြီး ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ မဆိုင်တဲ့ကိစ္စမို့ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဆက်မောင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီညတော့ ဟိုတယ်မှာပဲ သွားအိပ်လိုက်ရတယ်။
နောက်နေ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သဲစုက မနေ့ညက ကိစ္စကို လုံးဝ မမေးမြန်းဘူး။
အောင်ကျော်မင်းကို ပုံမှန်တိုင်းပဲ ဆက်ဆံလာတော့ အောင်ကျော်မင်းကလဲ ဖာသိဖာသာ နေလိုက်ရင်း ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြန်တာပေါ့။
တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာ အောင်ကျော်မင်းက ညဘက် အိပ်မပျော်လို့ မျက်စိကြောင်နေတာ။
အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ ထွက်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်လိုက်၊ ဖုန်းသုံးလိုက် လုပ်နေတုန်း လမ်းဘက်ကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူရိပ်လူယောင် တွေ့ပြန်တာနဲ့ သေချာကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြတယ်။
တစ်ဖက်အိမ်ကို ကြည့်လိုက်တော့လဲ အိမ်ရှေ့သစ်ပင်အောက်မှာ လူအရိပ်နှစ်ခု တွေ့လိုက်ရတယ်။
‘သူခိုးတွေများလား’ ဆိုပြီး သူလဲ အောက်ထပ်ဆင်း၊ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကို ကိုင်ပြီး ခြံဝင်းထဲ ထွက်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ဂိမ်းအတူတူ ဆော့နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
တစ်ဖက်ကအိမ်ရှေ့မှာတော့ သစ်ပင်အောက် အမှောင်ရိပ်မှာ လူနှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေတုန်းပဲ။
သူလဲ မသင်္ကာတာနဲ့ ဓာတ်မီးနဲ့ အဲ့ဒီနေရာကို ထိုးကြည့်လိုက်တော့ သစ်ပင်အောက်က လူနှစ်ယောက်ဆီက တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာတယ်။
အောင်ကျော်မင်း မြင်လိုက်ရတာက ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။ သစ်ပင်နဲ့ အုတ်နံရံကြားမှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြတာ။
ကောင်မလေးက သစ်ပင်ကို မျက်နှာမူပြီး ခပ်ကုန်းကုန်းလေး ဖြစ်နေတယ်။
ကောင်လေးက ကောင်မလေးရဲ့ အနောက်ကနေ ဖက်ထားတယ်။
သူ ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးလိုက်တော့ မြင်လိုက်ရတာက ကောင်လေးက ကွန်ဒုံးကို တစ်ဖက်က ကိုင်ရင်း၊ ကျန်တစ်ဖက်က သူ့လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကောင်မလေးရဲ့ ဖင်ပေါ် သုတ်ရည် တွေ ပန်းထုတ်နေတာပဲ။
ဓာတ်မီးရောင်ကြောင့် ထိုကောင်လေးရော၊ ကောင်မလေးပါ လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။
သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ အောင်ကျော်မင်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရတယ်။
ဘေးအိမ်က အိတုန် ဆိုတဲ့ ကလေးမလေး ဘဲနဲ့ ချိန်းတွေ့ရင်း အလိုးခံရတာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတာပေါ့။
ဓာတ်မီးရောင်ကြောင့် ကောင်မလေးက တစ်ချက်သာ မော့ကြည့်ပြီး “ဟာ…..” ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့အတူ သစ်ပင်နောက်ကို ပြေးဝင်သွားတယ်။
ကောင်လေးကတော့ အောင်ကျော်မင်းကို ကျောပေးပြီး ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်နေတယ်။
အောင်ကျော်မင်း ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်တာကြောင့် သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ဂိမ်းထိုင်ဆော့နေတဲ့ နှစ်ယောက်လဲ မတ်တပ်ထရပ်လာကြပြီး သူ့ကိုကြည့်ရင်း ဘေးအိမ်ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။
သူလဲ ဆက်ရပ်ကြည့်နေလိုက်တာ မကြာပါဘူး၊ ကောင်လေး သုံးယောက်က ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်ပြီး မောင်းထွက်သွားကြတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ အိတုန်မကလဲ သူတို့ အုတ်တံတိုင်းကို ကျော်ခွပြီး အိမ်ထဲ ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။
နောက်နေ့မနက် ဝပ်ရှော့ကိုသွားဖို့ ဘေးအိမ်ရှေ့က အဖြတ်မှာ အိတုန်မက ထမင်းခြင်းတောင်းလေး ဆွဲကာ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အိတုန်မကလဲ အောင်ကျော်မင်းကို မြင်တော့ ခေါင်းလေး ငုံ့သွားတယ်။
အောင်ကျော်မင်းကတော့ သူမနဲ့လဲ မဆိုင်၊ စိတ်လဲ မဝင်စားတာမို့ ဆိုင်ကယ်ကိုသာ မောင်းထွက်လာခဲ့တော့တယ်။
သဲစုမှာ ရောဂါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကုန်ကိုမကုန်နိုင်။ သိုင်းရွိုက်ဖြစ်လိုက်၊ ဟော်မုန်းအားနည်းလိုက်နှင့် ယခုနောက်ဆုံးတွင် Depression ကို ခံစားနေရပြန်သည်။
တတွေတွေ၊ တမှိုင်မှိုင်ဖြင့် ဘာအလုပ်မှ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျကာ တစ်ခါတစ်ရံ ငိုလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေသဖြင့် အောင်ကျော်မင်းလည်း စိတ်ကျန်းမာရေး ဆရာဝန်ထံ သွားပြလိုက်ရပြန်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် တစ်လခန့်ကြာသောအခါ ညစာ ထမင်းစားနေရင်း သဲစုက-
“ကိုမင်း…”
စတင် ခေါ်လာတော့ အောင်ကျော်မင်းက-
“ပြောလေ သဲ… ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ”
“ကိုမင်း… သဲကို ကွာရှင်းပေးပါလားဟင်”
ထိုစကားကြောင့် အောင်ကျော်မင်း စားလက်စ ထမင်းပင် သီးသွားသည်။ သဲစုကို အသေအချာ ကြည့်ရင်း-
“သဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိုမင်း ဘာလုပ်မိလို့လဲဟင်… သဲ ကိုယ်… ကိုယ်…”
“ကိုမင်းက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ သဲကသာ ဖြစ်နေတာ… သဲလေ… အသက်ရှင်ရတာ မပျော်တော့ဘူး…”
“ဟာ… သဲ… အဲ့လို မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော်။ သဲ ပျင်းနေရင် ကိုမင်း သဲအနားမှာ နေပေးမယ်လေ… နော်”
“မဟုတ်ဘူး… သဲက တစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်တာ။ ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ချင်ဘူး။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ကိုမင်း အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ပေးရ၊ ဟိုလူ့ ပြုံးပြရ၊ ဒီလူ့ ပြုံးပြရ၊ ဖုန်းတွေ လာရင်လဲ ပြန်ဖြေရ၊ အာလာပ သလာပ ပြန်ပြောရနဲ့… သဲ အဲ့ဒါတွေ စိတ်ကုန်လာပြီ။ ကိုမင်း ခွင့်ပြုရင် သဲကို ကွာရှင်းပေးပါလားဟင်”
“No, No, No! ကိုမင်း လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ သဲက ဒီလို ဆက်နေနေရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေတဲ့အထိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စိတ်ကျရောဂါဆိုတာ ဒီလိုပဲ လူတွေကြားမှာ ဆက်နေပြီး လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းမှ စိတ်က ပြန်လန်းလာမှာ”
“သဲ အရင်က အရမ်းလှခဲ့တယ်။ ယောကျ်ားလေးတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ကြားထဲက ကိုမင်းကို အဖြေပေးခဲ့တာ။ အလုပ်ဆိုရင်လဲ ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဘာအလုပ်မှလဲ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်သူကမှလဲ သဲကို မကြည့်ကြတော့ဘူး။ သဲကိုယ်သဲ မှန်ရှေ့မှာတောင် မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ သဲရဲ့ လှပခြင်းတွေဟာ ဘယ်တွေရောက်ကုန်ပြီလဲ ကိုမင်းရယ်… သဲ မပျော်တော့ဘူး”
“သဲလေးရယ်… သိုင်းရွိုက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ဝဖြိုးသွားတာပါ။ ဒါကလဲ နောက်ကျရင် Gym ဆော့၊ အေရိုးဗစ် ကစားပြီး ပြန်ပြင်ရင် ရတာပဲလေ… နော်… သဲ အဲ့လို စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ကွာ။ ကိုယ် သဲဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေပေးမှာပါ”
သဲစုက ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ထမင်းစားပွဲဝိုင်းကို အမြန် သိမ်းဆည်းပြီး ခြံတံခါး၊ အိမ်တံခါးများကို သေချာ စစ်ဆေးကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
အိပ်ခန်းတွင်း ဝင်လိုက်သောအခါ သဲစုက သူ့ကို ကျောပေးလျက် လှဲအိပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း သဲစု၏ နောက်ဘက်တွင် ဝင်လှဲလိုက်ပြီး သဲစု၏ လက်မောင်းကို ငုံ့နမ်းကာ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်သည်။
“ကိုမင်း… လိုးချင်နေပြီလား”
“အာ… မဟုတ်ပါဘူး သဲရယ်။ ကိုယ်က သဲနားလေး နေချင်လို့ပါ”
သဲစုက အောင်ကျော်မင်းဘက်သို့ လှည့်လာပြီး ပက်လက်လှန် လှဲရင်း အောင်ကျော်မင်း၏ ဘောင်းဘီထဲ လက်နှိုက်ကာ မတောင်သေးသည့် လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ဘောင်းဘီကို လျှော့ပေးလိုက်ပြီး လီးကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သဲစု ဆုပ်ကိုင်ပေးထားသော်လည်း လီးက တောင်မလာသေးရာ-
“အရင်ကဆို ကို့လီးကြီးက အမြဲတောင်နေတာပါ။ အခုကျတော့ မတောင်ပါလား။ ဘာလဲ… သဲကို စိတ်ကုန်သွားလို့လား”
“အာ… မဟုတ်ပါဘူး သဲလေးရာ။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အလုပ်ပင်ပန်းတာနဲ့ ဘာနဲ့မို့ မတောင်တာပါ”
သဲစုက ထထိုင်လိုက်သည်။
သူ၏ စွပ်ကျယ်အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်ပြီး ချွတ်လိုက်သည့်အခါ ပြည့်လျံကာ တင်းကားနေသည့် နို့အုံနှစ်မြွှာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအခါမှ အောင်ကျော်မင်း၏ လီးကလည်း အနည်းငယ် တောင်စပြုလာသည်။
သဲစုက ထဘီကိုပါ ဖြည်ချကာ ခြေရင်းသို့ ကန်ထုတ်လိုက်တော့ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးနောက် အောင်ကျော်မင်း၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ခေါင်းဝင်အုံးရင်း လှဲအိပ်လိုက်ပြန်သည်။
ထို့နောက် အောင်ကျော်မင်း၏ လီးကို ပြန်ကိုင်လိုက်သောအခါ လီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရှည်ထွက်လာပြီး မပျော့မတောင် အနေအထားသို့ ရောက်လာသည်။
သဲစုက လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့နောက် လှုပ်ရှား၍ ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်ရာ မကြာမီ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သဲစုလက်ဆုပ်လေးကို ကျော်လွန်ကာ ၆ လက်မကျော် ရှည်လျားသော လီးကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“သဲလေ… သိလား… ကိုနဲ့ ရည်းစားတုန်းက ကိုယ့်လီးကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တုန်းက အရမ်း လန့်သွားတာပဲ။ ဒီလောက်ကြီး ရှည်ပြီး ကြီးရသလားပေါ့… သဲတို့ မြင်ဖူးတာက ကလေးလေးတွေရဲ့ လီး သေးသေးလေးတွေပဲ မြင်ဖူးတာလေ။ ကိုယ့်ဟာကြီးလဲ တွေ့ရော ‘ငါ ဒါကြီးနဲ့ ခံရမှာပါလား’ ဆိုပြီး အရမ်း ကြောက်ခဲ့တာ”
“အခုရော ကြောက်နေတုန်းပဲလားဟင် သဲငယ်”
“အမလေး… မကြောက်တော့ဘဲ အရမ်း ကြိုက်ခဲ့လို့ပဲ။ သဲကို လိုက်ပိုးပန်းနေတဲ့သူတွေ အားလုံးထဲမှာ ကိုမင်းကိုပဲ ရွေးခဲ့တာပေါ့။ ကိုမင်းသာ သဲရဲ့ ဘဝပါ။ ကိုမင်းကပဲ သဲရဲ့ အရာရာပါ ကိုမင်းရယ်”
အောင်ကျော်မင်းက သဲစု၏ နဖူးကို ငုံ့နမ်းလိုက်တော့ သဲစုကလည်း အောင်ကျော်မင်း၏ ပါးကို လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်း ခေါင်းလေး မော့လာသည်။
ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ကြသည်။
နမ်းနေရင်းမှ အောင်ကျော်မင်း စိတ်ပါလာတော့ သဲစုကိုယ်ပေါ် တက်ခွကာ သဲစု၏ ပေါင်များကို ဖြဲ၍ နေရာယူလိုက်သည်။
ထိုအခါ သဲစုက အောင်ကျော်မင်း၏ ရင်ဘတ်ကို အသာ တွန်းရင်း
“ကိုမင်း… ကို ပြောစရာရှိတယ်”
“အင်း… ပြောလေ သဲ”
“ကိုမင်း ဖာသွားချတဲ့ညကလေ… သဲစု တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင်း အရမ်းကို ငိုနေခဲ့တာ… သိလား… ပြီးတော့ သဲလဲ ကိုမင်းနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ယောက် လိုးနေတယ်လို့ ခေါင်းထဲ တွေးကြည့်တော့ သဲလဲ အရမ်းကို ဖီးလ် ဖြစ်လာပြီး ကိုယ့်ကိုလဲ အံ့ဩခဲ့တယ်… အဲ့လို မဖြစ်တာ တော်တော်ကို ကြာပြီမလား”
“သဲ… တော်တော့။ မပြောနဲ့တော့။ ကိုယ် မင်းကလွဲလို့ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ သွားမပတ်သတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနေ့က သဲနဲ့ စကားများလို့သာ အရွဲ့တိုက်ပြီး ဖာချမယ် ပြောပြီး ထွက်လာတာ။ ကိုမင်း တည်းခိုခန်းမှာပဲ သွားအိပ်နေတာ။ ဘယ်ဖာမှလဲ ခေါ်မချသလို ကိုယ့်ဟာကိုတောင် ဂွင်းမထုလိုက်ဘူး”
“ဟင်… ဟုတ်လို့လား ကိုမင်းရယ်”
“တကယ်ပြောတာပါ သဲငယ်။ ကိုမင်း အဲ့ဒီနေ့က ကလပ်တော့ ခဏ သွားထိုင်လိုက်သေးတယ်။ တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီး နားငြီးလာတာနဲ့ တည်းခိုခန်းမှာပဲ သွားနှပ်နေတာပါ”
“ဟာ… ဒါဆို…”
“ခဏလေး သဲ… ကို တစ်ခု သိချင်တာရှိလို့… သဲက ကိုယ်နဲ့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လိုးနေတယ်လို့ တွေးလိုက်မှ စိတ်တွေ ပြန်ထနေတာပေါ့။ ဟုတ်လား”
သဲစုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး
“ဟုတ်တယ် ကိုမင်း… သဲကိုယ်သဲလဲ မယုံနိုင်ဖြစ်နေတာ… သဲရဲ့ အဖုတ်က အရည်တွေ ရွှဲလာပြီး အထဲကနေလဲ တဆစ်ဆစ်နဲ့ ဖြစ်နေတာ။ အဲ့ဒီနေ့က ကိုမရှိလို့ သဲ ဖာသာ လက်နဲ့ အာသာဖြေလိုက်ရတယ်”
“အင်း… ကိုယ် ထင်တာ မမှားဘူးဆို သဲက… Cuckquean များ ဖြစ်နေမလား မသိဘူး”
“ဘယ်လို… ဘာကြီးလဲ ကပ်ကွီးယန်း ဆိုတာက”
“Cuckquean ဆိုတာက ကိုယ့်ယောကျ်ား၊ ကိုယ့်ရည်းစားကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပေးလိုးပြီး ဘေးကကြည့်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ချောင်းကြည့်တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရင်း စိတ်အာသာဖြေတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ခေါ်တာ… သဲ သိမှာပါ။ ကိုယ်တို့ ယောက်ျားတွေမှာလဲ ကပ်ကိုးလ် ဆိုပြီး ရှိတယ်လေ။ ဇာတ်ကားတွေထဲ ခဏခဏ မြင်ဖူးနေတာပဲကို”
“အင်း… ဒါဆို သဲက ကို ပြောသလိုကြီးများ ဖြစ်နေမလား မသိဘူးနော်”
“အာ့ဆိုလဲ သဲရယ်… အခု သဲစိတ်ထဲမှာ ကိုယ်နဲ့ စော်တစ်ပွေပွေ လိုးနေတယ်လို့ တွေးကြည့်လိုက်ပါလား။ သဲ စောက်ဖုတ်လေး အရည်ရွှမ်းလာမလား ကြည့်ရအောင်”
“အာ… အဲ့လိုကြီးကျ သဲ မတွေးတတ်ဘူးလေ ကိုမင်းကလဲ”
“လုပ်ပါ… မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ကိုယ်နဲ့… အင်း… ဘယ်သူ့ကို ပြောရင်ကောင်းမလဲ… အင်း… အော် ကိုယ်နဲ့ သန္တာလှိုင် တို့ လိုးနေကြတယ်… သဲ ကွယ်ရာမှာ ဖောက်ပြန်နေကြတယ်လို့ တွေးကြည့်လိုက်။ မျက်လုံး မှိတ်ထားနော်”
“ဘယ် သန္တာလှိုင်လဲ။ မော်ဒယ်လား”
“မဟုတ်ဘူးလေ… သဲညီမကို ပြောတာ”
“ကိုက သဲညီမကို တကယ်ကြိုက်နေတာလား”
“အာ… မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ကိုယ်က သဘောပြောတာ။ သဲ စဉ်းစားလို့ လွယ်အောင် အနီးဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်တာပါ”
အောင်ကျော်မင်း စကားကြောင့် သဲစုလည်း မျက်လုံးလေး မှိတ်လို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။
အောင်ကျော်မင်းက ဘေးကနေ စကားလုံးများဖြင့် ပုံဖော်ပေးတော့သည်။
“ကိုယ်နဲ့ သန္တာနဲ့ တစ်ယောက်အဝတ် တစ်ယောက်ချွတ်နေရင်း Kissing ဆွဲနေကြတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်က သန္တာကိုဖက်ပြီး ဖင်ကို ညှစ်နေတယ်… သန္တာက ကိုယ့်ကို ကုတင်ပေါ် တွန်းလှဲလိုက်ပြီး ကိုယ့်လီးကြီးကို ကုန်းပြီး စုပ်နေတာ… ပါးကို ခွက်နေတာပဲ။ ခဏနေတော့ ပါးစပ်ထဲက လီးကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့နို့ကြားမှာ ညှပ်ထားရင်း နို့နဲ့ ဂွင်းတိုက်ပေးနေတယ်… အား… ကိုယ်လဲ အရမ်း ဖီးလ်တက်နေပြီ အား… သန္တာလဲ အရမ်း ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်မှာ တက်ခွထိုင်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့စောက်ဖုတ်မှာ တေ့ထားရင်း ထိုင်ချလိုက်တာ… လီးကြီးက စောက်ဖုတ်လေးထဲ ဝင်သွားတယ်… အား… ကောင်းလိုက်တာ သန္တာရယ်…”
“သန္တာလဲ ခေါင်းကို မော့ပြီး မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့မဲ့နဲ့ ဖီးလ်တွေ တက်နေတယ်။ ခဏနေတော့ သူက ဖင်ကို တွန်းတွန်းလာပြီး ကိုယ့်ကို စလိုးနေတယ်… ကိုယ်လဲ အရမ်း ကောင်းတာပဲ။ သန္တာလဲ ပါးစပ် ဟောင်းလောင်းနဲ့ ကိုယ့်လီးကြီးကို အရသာ တွေ့နေပုံရတယ်… အရမ်း ကောင်းတယ်ကွာ… အား… ခဏနေတော့ ကိုယ်လဲ အားမရတော့တာကြောင့် သန္တာကို အိပ်ယာပေါ် တွန်းလိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ကိုယ်က ထမ်းပြီး အတင်း ဆောင့်လိုးတယ်… ဆောင့်လိုးရင်း လှုပ်ခတ်နေတဲ့ သူ့နို့ကြီးတွေကို ကိုယ်က ဖမ်းပြီး စုပ်ပေးလိုက်တယ်။ သန္တာ စောက်ဖုတ်က ကိုယ့်လီးကို အတင်း ညှစ်စုပ်ပေးလာတော့ ကိုယ် အရမ်း ပြီးချင်နေပြီကွာ…”
“သန္တာကလဲ ပြီးဖို့ ပြောတာနဲ့ ကိုယ့်လီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သန္တာ မျက်နှာပေါ် သုတ်ရည် တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်… အား… ကောင်းလိုက်တာကွာ… သန္တာက ကိုယ့်လီးက ထွက်တဲ့ သုတ်ရည်တွေကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ငုံ့ထားရင်း တစ်စက်မကျန် အကုန် မြိုချ ပြသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက ပြောလာတယ်… ‘ကိုကြီး… မမသဲစုကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး သန္တာနဲ့ လာနေ… နေ…’”
အောင်ကျော်မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အကာခံလိုက်ရတယ်။ သဲစုက လက်နဲ့ ပိတ်လိုက်တာကြောင့် အောင်ကျော်မင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သဲစုက ပြုံးနေပြီး
“ကိုမင်း… လိုးပေးတော့ကွာ… သဲ အရမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်”
ဆိုတော့မှ အောင်ကျော်မင်းလဲ သဲစု ပေါင်ကြားမှာ နေရာယူလိုက်ပြီး သဲစု အဖုတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အရည်တွေ စိုရွှဲနေတာကို စမ်းမိတာနဲ့ လီးကို အဖုတ်မှာ တေ့ထားရင်း ခါးကို ကော့ပြီး ဖိထည့်လိုက်တယ်။ စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ ကျဉ်းကျပ်ကျပ် အဖုတ်လေးထဲကို အောင်ကျော်မင်းရဲ့ လီးကြီး တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း မရတာကြာပြီဖြစ်သည့် ကာမအရသာကို မျက်လုံးမှိတ်ခံစားရင်း
“အား… ကောင်းလိုက်တာ သဲငယ်ရယ်… ဒီစောက်ဖုတ်လေး မလိုးရတာကြာပြီ… အရမ်းကောင်းတယ်ကွာ”
“သဲလဲ အရမ်းကောင်းနေတယ် ကို့ရေ… သဲကို မညှာတမ်းသာ ဆောင့်ပြီး လိုးပေးပါတော့… အရည်တွေက ဆက်တိုက် ထွက်နေပြီ… အီး…”
အောင်ကျော်မင်းလည်း လီးကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်ဖြင့် အားပါပါ လိုးဆောင့်တော့သည်။
ရှားတောင့်ရှားခဲ မဖြစ်စဖူး အထိအတွေ့ထူးဖြစ်သောကြောင့် အောင်ကျော်မင်းလည်း ဆယ်လနီးပါး ဝေးကွာခဲ့ရသည့် စောက်ဖုတ်ကို အတိုးချကာ ဆေးအကူအညီမပါဘဲ ပင်ကိုယ် သုတ်ထိန်းနည်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းနှင့် မှန်မှန်လေး ဆောင့်လိုးပေးနေလိုက်သည်။
ဆောင့်ချက် လေးငါးရာခန့် ဆက်တိုက် ဆောင့်သွင်းလိုက်၊ ပြီးလျှင် ပြန်ငြိမ်ပြီး အေးဆေး လိုးလိုက်ဖြင့် လိုးလာရင်း သဲစုကလည်း အောင်ကျော်မင်း၏ ကိုယ်ကြီးကို အတင်း ဖက်တွယ်ထားရင်း
“အား… ကိုမင်း လိုးတာ အရမ်းကောင်းတယ်… ဒီလီးကြီးကို လွမ်းနေတာ… အခုမှပဲ ခံစားရတော့တယ်… အား လိုး လိုး ကိုမင်း… အရမ်းကောင်းတယ် ဆောင့် ဆောင့်… အား… ရှီး…”
သဲစု၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကလည်း အောင်ကျော်မင်း၏ ခါးပေါ် ခွကာ ချိတ်ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များကလည်း ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ် ဖက်တွယ်ထားရင်း ဆောင့်လိုးသည့်အခါ အရှိန်ရစေရန် အလိုက်သင့် လိုက်ပါ လုပ်ဆောင်နေသည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ကျော် ကြာလာပြီးနောက်တွင် သဲစုက
“ကိုမင်း… သဲလေး လေးဖက်ကုန်း ချင်တယ်… သဲဖင်တွေကို တအားရိုက်ပြီး လိုးပေး…”
ဆိုပြီး ပြောရင်း လေးဖက်ကုန်းပေးလိုက်သည်။
အောင်ကျော်မင်းက သဲစု၏ အဖုတ်တွင် လီးကို တေ့ကာ တစ်ချက်တည်း ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ သဲစု၏ ကိုယ်လေး ကော့တက်သွားပြီး
“အား ကိုကြီး… သန္တာကို မညှာနဲ့… တအားလိုး… အား… ကိုကြီး… မမသဲကို လိုးသလို တအား လိုးပေး… အား… ကောင်းလိုက်တာ ကိုကြီး… အီး… ကျွတ် ကျွတ်”
သူမကိုယ်သူမ ညီမဖြစ်သူ သန္တာလှိုင် ဟု စိတ်ထဲ ထည့်သွင်းကာ အလိုးခံရသည့်အခါ ပို၍ အရသာ ရှိလှသည်။
သဲစုလှိုင်နှင့် သန္တာလှိုင်တို့မှာ တစ်အူတုံဆင်း အမွှာညီအစ်မအရင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း ဆင်တူရာ အောင်ကျော်မင်း မကြာခဏ မှားလေ့ရှိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သဲစု၏ Cuckquean စိတ်ကို သူ စဉ်းစားရလွယ်မည့် ညီမဖြစ်သူနှင့် အစားထိုးကာ ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သဲစုကလည်း သူမကိုယ်သူမ သန္တာဟု စိတ်သွင်းထားရင်း သူ့အဖုတ်ထဲ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည့် ခဲအို၏ လီးကြီးကို ညှစ်စုပ်ပေးနေသည်။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင်
“ကိုကြီး… သန္တာ ပြီးတော့မယ်… အား… ဆောင့်ပါ… ခပ်သွက်သွက်လေး ဆောင့်ပါ… အူး…”
အောင်ကျော်မင်းလည်း ပြီးချင်ချင် ဖြစ်လာပြီမို့ သဲစုနှင့်အတူ ပြီးလိုက်နိုင်ရန် ချိန်ညှိကာ ဆောင့်အားကို ပိုတင်လိုက်သည်။
အစွမ်းကုန် လိုးဆောင့်ရင်း သဲစု၏ အဖုတ်ထဲကို သုတ်ရည် များ ပန်းထုတ်ကာ ပြီးမြောက်လိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သဲစုလည်း ပြီးသွားပြီမို့ အိပ်ယာပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျသွားသည်။
အောင်ကျော်မင်းက အပေါ်မှ ထပ်လျက် မှောက်လှဲရင်း နှစ်ဦးသား အမောဖြေနေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သဲစုက သူ့ကျောပေါ်မှ အောင်ကျော်မင်းကို ဘေးတွန်းလှဲလိုက်ပြီး ငုတ်တုတ် ထထိုင်လိုက်သည်။ လင်ဖြစ်သူ၏ လီးကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ ပြန်မပျော့သေး။
သုတ်ရည်နှင့် စောက်ရည်များ ပေပွပြီး ဗိုက်ပေါ် ကပ်နေသည့် လီးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ငုံ့ကာ စုပ်လိုက်သည်။
အောင်ကျော်မင်းကလည်း သဲစု၏ ခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း
“သဲ မဝသေးဘူးပေါ့… ဟူး… ဒါဆို ကိုယ်တို့ ထပ်လိုးကြတာပေါ့ သဲရယ်”
သဲစုက လီးကို ပါးစောင်ထဲ ထည့်ကာ ပါးတွေ ခွက်အောင် စုပ်ရင်း အငမ်းမရ စုပ်ယူနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အောင်ကျော်မင်းလည်း စိတ်များ ပြန်ထလာသည်။
သဲစု၏ ခြေထောက်ကို လှမ်းဆွဲကာ
“သဲ… ကိုယ့်မျက်နှာပေါ် ခွလိုက်ကွာ… ကိုယ်လဲ သဲအဖုတ်ကို လျက်ပေးမယ်”
ဆိုပြီး 69 ပုံစံ ဖြင့် တစ်ယောက်၏ အင်္ဂါဇာတ်ကို တစ်ယောက် စုပ်ပေးနေကြတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သဲစုက ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လာပြီး အောင်ကျော်မင်း မျက်နှာပေါ်မှ လီးပေါ်သို့ ရွေ့ကာ နေရာ ပြောင်းလိုက်သည်။
လီးကို ထိန်းကိုင်ရင်း ထိုင်ချလိုက်သောအခါ လီးကြီးကလည်း သူမ၏ အဖုတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
သဲစုက ဖင်ကို တွန်း၍ တစ်မျိုး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်၍ တစ်ဖုံဖြင့် အမျိုးမျိုး လိုးလာသည်။ ခဏအကြာတွင်
“ကို… အပေါ်က ပြန်နေပေးပါလား”
ဆိုလာသောကြောင့် သူတို့လည်း နေရာ ပြန်ချိန်းလိုက်ကြသည်။
လှေကြီးထိုး လိုးနေရင်း ၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သဲစုက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လာပြီး
“ကို… သဲ တအားနာနေတယ်… အရည်လဲ မထွက်တော့ဘူး… စိတ်ကုန်သွားတာလား မသိဘူးနော်” ဆိုတော့မှ အောင်ကျော်မင်းလည်း သတိထားကြည့်မိသည်။
သဲစု၏ အဖုတ်က သူမ ပြောသလို အရည်တောင် မထွက်တော့ဘဲ ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်လို့နေသည်။
သဲစုက သူ့အဖုတ်ထဲက လီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဖင်ပေါက်တွင် တေ့သွင်းကာ
“ကို ပြီးအောင် သဲဖင်ကိုပဲ လိုးလိုက်တော့နော်…”
အောင်ကျော်မင်းလည်း ဇနီးသည်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သဲစု၏ ဖင်ပေါက်တွင် မျက်နှာအပ်လို့ လျှာဖျားလေးဖြင့် အနည်းငယ်တို့ထိကာ ကစားပေးလိုက်သည်။
စအိုပေါက်ကို စွဲစုပ်ရင်း ကြွက်သားများ ပျော့ပျောင်းလာစေရန် ကြိုးစားသည်။
“ကိုမင်း… တို့ထိတို့ထိ မလုပ်နဲ့ကွာ။ အားရပါးရ လိုးပေးတော့… သဲ စိတ်ပြန်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်”
သဲစုက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောလာသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ဇနီးသည်၏ စိတ်ကျရောဂါ လက္ခဏာ တစ်မျိုးဟု မှတ်ယူလိုက်ပြီး လီးထိပ်ကို ဖင်ပေါက်ဝတွင် ဖိသွင်းလိုက်သည်။
“အား… ဖြည်းဖြည်း ကိုမင်း… အား…”
သဲစု၏ ညည်းသံသည် ပထမဆုံးအကြိမ်လိုးစဉ်ကလို နာကျင်သည့် အသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လိုလားမှု လေသံတစ်ဝက် ပါနေသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း လီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းလိုက်ပြီး လေးငါးချက်ခန့် အသွင်းအထုတ် လုပ်ရင်းမှ အရှိန်ကို တင်လိုက်သည်။
ခြောက်ကပ်နေသည့် အဖုတ်နှင့် ဆက်ဆံရသည်ထက် စီးစီးပိုင်ပိုင် ညှစ်အားကောင်းသည့် ဖင်ပေါက်က ပို၍ အရသာ ရှိလှသည်။
“ကောင်းလား သဲ… အား… ကိုယ်လဲ အရမ်းကောင်းနေပြီကွာ”
“ကောင်းတယ် ကို… ဒါပေမဲ့ သန္တာကို လိုးနေတယ်လို့တွေးပြီး ဆောင့်ပေးပါ… တအားနာအောင်… အား… အဲလို… အီး…”
သဲစု၏ အာသာဖြေမှု ပုံစံသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
သူမကိုယ်တိုင် စိတ်ပါဝင်စားမှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ညီမဖြစ်သူနှင့် ဖောက်ပြန်သည်ဟု ခံစားရသောအခါ သူမ၏ Cuckquean စိတ်က လိင်စိတ်ကို ပြန်လည် နိုးထစေခြင်း ဖြစ်သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ထိုစိတ်ခံစားမှုဖြင့်ပင် ဖင်ကို အသကုန် ဆောင့်လိုးရင်း သုတ်ရည် များ ပန်းထွက်ကာ ဒုတိယအကြိမ် ပြီးမြောက်လိုက်တော့သည်။
ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ နှစ်ဦးသား ရေချိုးခန်းသို့ သွားကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။
“ကိုမင်း… အခု သဲတို့ ကိစ္စက ဒီလိုဖြစ်နေတာ… ကိုမင်း စိတ်ကျေနပ်အောင် အပြင်မှာ သွားဖြေရှင်းတာကို သဲ လုံးဝ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့… ကိုမင်း အပြင်မှာ ပျော်နေတာကို သဲ တွေးကြည့်ရင် ပိုပြီး ဖီးလ် ရတယ်…”
သဲစုက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်တော့ အောင်ကျော်မင်းလည်း
“တကယ်လား သဲ… ကိုယ်တို့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရမလဲ”
“စိတ်မပူပါနဲ့… ကိုမင်းကို သဲ လုံးဝ ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ သဲက ကိုမင်းကို အရမ်း ချစ်တာ။ ကိုမင်း သွားချင်တဲ့နေရာ သွား၊ ပျော်ချင်တဲ့နေရာ ပျော်… ဒါပေမဲ့… အပြင်က ကိစ္စတွေကို သဲကို ပြန်ပြောပြပေးပါ”
ထိုညတွင် အောင်ကျော်မင်းတစ်ယောက် စဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေရသည်။
ဇနီးသည်က လမ်းဖွင့်ပေးပြီး၊ သူ့ကို လုံးဝ စိတ်မပျက်သည့်အပြင် ပို၍ လိုလားတောင့်တနေခြင်းသည် သူ့အတွက် အိမ်ထောင်ရေး တာဝန်များကို ပေါ့စေသည်။
ဤသို့ဖြင့် သဲစု၏ “ခွင့်ပြုချက်” ကို အောင်ကျော်မင်း လက်ခံလိုက်တော့သည်။
တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ထုံးစံအတိုင်း အောင်ကျော်မင်းနှင့် သဲစုတို့ စကားများကြပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင် သန္တာ ဟု စိတ်သွင်း၍လည်း မရတော့သလို သဲစု၏ စိတ်ကျဝေဒနာက ပြန်ပေါ်လာသောကြောင့် သဲစုက အောင်ကျော်မင်းကို အတင်း အော်ငေါက် လွှတ်ချလိုက်သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ဘယ်သွားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်၊ သူ့နားထဲတွင် တအိအိဖြင့် ငိုသံလိုလို၊ ညည်းသံလိုလို အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ကြည့်လိုက်၊ အပြင် ပြန်ထွက်ကြည့်လိုက်နှင့် အသံလာရာနောက် လိုက်သွားသောအခါ ဘေးအိမ်က ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ဘေးအိမ်၏ အရှေ့သို့ သွားလိုက်တော့ အိမ်ရှေ့ မန်ကျည်းပင်အောက်တွင် ငုတ်တုတ် ထိုင်နေသည့် ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖုန်းမီးကို ဖွင့်၍ ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးအိမ်က အိတုန် ဆိုသည့် ကောင်မလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အနားသို့ သွားကာ
“သမီး ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေတာလဲ။ နင် အဖေက ရိုက်လို့လား”
ဆိုတော့ သူမက မျက်လုံးကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုတ်ရင်း ခေါင်းယမ်းပြလာသည်။
မငိုတော့ဘဲ ခေါင်းလေး ငုံ့နေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် အောင်ကျော်မင်းက ထ၍ သူတို့ခြံတံခါးနားသွားကာ အိတုန်၏ ဖခင် ဦးမျိုး ၏ နာမည်ကို လှမ်းအော်ရန် ကြံလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူ့ဘေးတွင် အိတုန်က ရောက်လာပြီး အောင်ကျော်မင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ
“မခေါ်ပါနဲ့ ဦးလေး… မခေါ်ပါနဲ့နော်… သမီး ခဏနေ အထဲ ပြန်ဝင်မှာပါ”
အိတုန် တားမြစ်လိုက်သောကြောင့် အောင်ကျော်မင်းလည်း ဆက်မခေါ်တော့ဘဲ ခြံဝင်းတံခါးပေါက်ရှိ ခုံတန်းလျားပေါ် သွားထိုင်လိုက်သည်။
အိတုန်ကလည်း ခုံပေါ် လာထိုင်သော်လည်း အောင်ကျော်မင်းနှင့် ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ဘဲ တော်တော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
ခဏနေတော့မှ အောင်ကျော်မင်းဘက်က စတင်စကားဆိုသည်။
“ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ… အသဲကွဲလို့လား”
ခပ်နောက်နောက် ပြောလိုက်တော့ အိတုန်က ခေါင်းကို ငုံ့လျက်သားဖြင့်
“ဟုတ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ထိုအခါမှ အောင်ကျော်မင်းကလည်း
“ငါကလဲ ငါ့မိန်းမနဲ့ စကားများပြီး စိတ်ညစ်လို့ ထွက်လာတာ။ မင်းကလဲ အသဲကွဲလို့ ငိုနေတာ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်နေပြီ”
ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ အိတုန်က ခေါင်းလေး မော့လာပြီး
“အန်တီသဲစုနဲ့ ဦးလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလား… ဘာလို့ ရန်ဖြစ်တာလဲ”
ဟု မေးတော့ အောင်ကျော်မင်း ဖြေရခက်သွားသည်။
‘လိုးမရလို့ ရန်ဖြစ်တယ်’ ဟု ပြော၍ မကောင်း။ ဒါနဲ့
“ဒီလိုပါပဲ သမီးရယ်… သမီးကော ပြတ်သွားတဲ့ ရည်းစားက ဟိုတစ်ခါက ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့ ကောင်လေးလား”
“မဟုတ်ဘူး ဦးလေး… အဲ့ဒီတစ်ယောက်က ပြတ်သွားတာ ကြာပြီ။ အခု သမီးကို ထားခဲ့တာ နောက်တစ်ယောက်” ဟု အိတုန် ပြောလိုက်တော့ အောင်ကျော်မင်း စိတ်ထဲကနေ
‘ဒီခေတ် ကလေးတွေ မလွယ်ပါလား။ ပြတ်သွားတဲ့ကောင်နဲ့ လိုးရင်းတန်းလန်းမိထားတာမှ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေး။ အခုလဲ နောက်တစ်ယောက်တဲ့’ ဟု တွေးရင်း သူတို့နှစ်ယောက် စကားသံလေးများ ပြန်တိတ်သွားကြပြန်သည်။
တော်တော်ကြာတော့မှ အိတုန်က ထရပ်လိုက်ပြီး
“သမီး ဝင်တော့မယ် ဦးလေး”
ဟု နှုတ်ဆက်ကာ သူ့အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ခဏဆက်ထိုင်နေရင်း ‘သူများအိမ်ရှေ့ လာထိုင်တာ မကောင်းပါဘူး’ ဆိုပြီး သူ့အိမ်သူ ပြန်ဝင်လာလိုက်တော့သည်။
နောက်နေ့တွင် သဲစုနှင့် အောင်ကျော်မင်းတို့လည်း ပြန်ပြီး အဆင်ပြေသွားကာ ပုံမှန်လေး ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
တစ်ပတ်လောက်အကြာတွင် ထပ်ပြီး ပြဿနာတက်လာပြန်တော့ အောင်ကျော်မင်းက ဆိုင်ကယ်ကိုထုတ်ပြီး စိတ်အပန်းဖြေရန် ကလပ်ကို မောင်းထွက်လာလိုက်သည်။
ကလပ်ရောက်တော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ဂျောင်တစ်နေရာရာမှာ သွားထိုင်ပြီး ဗော့ဒ်ကာတစ်ခွက်ဖြင့် ငြိမ့်နေသည်။
ခဏအကြာ အိမ်သာသွားချင်လာသောကြောင့် အိမ်သာရှိရာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်သာခန်းထဲ ဝင်လိုက်တော့ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်နှစ်ယောက် က အိမ်သာတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ
“လူလာပြီ! လူလာပြီ ဟရောင်တွေ!”
ဆိုပြီး အော်ပြောရင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းက ကြောင်ပြီး ‘ဘာလဲဟ’ ဆိုသည့် အထာဖြင့် ဆက်ဝင်သွားလိုက်တော့ အိမ်သာအခန်းတစ်ခုထဲမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အိမ်သာခွက်ပေါ်မှာ သတိလစ်နေပြီး၊ သူ့ရှေ့တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကောင်မလေး၏ စကတ်ကို လှန်ကာ အတွင်းဘောင်းဘီကို ချွတ်နေသည်။
ဘေးတစ်ဖက်စီမှာလည်း ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ထပ်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့တွေကလည်း ကောင်မလေး ပုခုံးပေါ်က ကြိုးတစ်ချောင်းလေးများကို ဆွဲချကာ အင်္ကျီ ချွတ်ဖို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းသည် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ သဘောထားပြီး သူတို့ကို ကျော်လာရင်း သတိလစ်နေသည့် ကောင်မလေးကို ‘မြင်ဖူးပါတယ်’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ ဘေးအိမ်က အိတုန် ဖြစ်နေသည်။
အောင်ကျော်မင်းက ထိုသို့ လာကြည့်တော့ အိမ်သာထဲက ကောင်လေးတစ်ယောက်က အောင်ကျော်မင်းကို
“ဘာလဲ… ဘာလာကြည့်တာလဲ”
ဆိုပြီး ရန်လာလုပ်နေသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ပြေရာပြေကြောင်း လက်ပြလိုက်ပြီး တစ်ဖက်အိမ်သာဘက်ကိုသာ ဝင်လိုက်သည်။
အိတုန်ကို ဘယ်လို ကယ်ထုတ်ရမလဲ တွေးနေတယ်။
ဒီအတိုင်း လက်ဗလာနဲ့ သွားရင် ဟိုကောင်လေး သုံးယောက်နှင့် လူချင်း မမျှတော့ သူပဲ ခံလာရမှာမို့ သူ့ဘက်ကလည်း တွယ်စရာ တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာလိုက်သည်။
အိမ်သာနောက်ဘက်က ရေကန်ဖုံးသည့် အဖုံး ကို သတိရတာနဲ့ ဆွဲမလိုက်ပြီး ပြန်ထွက်လာလိုက်သည်။
တစ်ယောက်က အိမ်သာပေါက်ဝကို ကျောပေးလျက် အိတုန်၏ ခြေနှစ်ချောင်းကိုပါ ဆွဲမြှောက်ကာ လိုးတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အိမ်သာအဖုံး ကြွေချပ်ကြီးကို ကိုင်ထားရင်း ထိုကောင်ကို နောက်ကနေ လွှဲရိုက်လိုက်တော့ “ဘုန်း!” ဆိုပြီး သကောင့်သား၏ ကျောကို ရိုက်မိကာ ကောင်လေးလည်း အိမ်သာထဲ မှောက်ခုန် လဲကျသွားတော့သည်။
ဘေးက နှစ်ယောက်ကလည်း ပြူးတူးပြာတာ ဖြစ်လို့
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ။ မဆိုင်ရင် ကိုယ့်လမ်းကို သွားစမ်းပါ”
ဆိုပြီး အော်နေတော့
“ဒီကောင်မလေးကို ငါ သိတယ်… သူ့အဖေက ငါ့မိတ်ဆွေ… ငါ့မိတ်ဆွေရဲ့ သမီးမို့ ငါ ကူညီရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်… အဲ့တော့ မင်းတို့ လစ်တော့”
အောင်ကျော်မင်းက ပြောလိုက်သည်။
ထိုနှစ်ယောက်လည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို အဖြေရှာနေသည့် အချိန်တွင် အောင်ကျော်မင်းက အိမ်သာအဖုံးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ရွယ်ရင်း အသင့် လွှဲရိုက်နိုင်မည့် အနေအထားမျိုး ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှ ထိုကောင်လေးများလည်း လဲကျနေသည့် သူတို့ ဘော်ဒါကို ဆွဲမပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အိမ်သာခန်းထဲ ဝင်လိုက်ပြီး ခါးထိ လန်နေသည့် စကတ်ကို ပြန်ဆွဲတင်ပေးလိုက်ကာ အင်္ကျီလဲ ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် အိတုန်၏ ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ချီသယ်လာပြီး တစ်ခါတည်း ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
သတိလစ်နေသည့် အိတုန်ကို ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် ထား၍ မရသောကြောင့် အောင်ကျော်မင်းသည် သူမကို ရှေ့တွင် ခွဖက်ထားသည့် ပုံစံ ဖြင့် ချီပိုးလိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းလာခဲ့သည်။
အစကတော့ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့မိဘတွေကို ပြော၍ ဝင်ပို့ရန် စဉ်းစားသော်လည်း၊ အိတုန်၏ အခြေအနေက ဘာမှန်းညာမှန်း မသိသည့်အတွက် ဟိုတယ် ကိုသာ တန်းခေါ်သွားလိုက်တော့သည်။
ဟိုတယ်ရောက်တော့ အိတုန်ကို ကုတင်ပေါ် တင်ပေးကာ အောင်ကျော်မင်းက ဘေးတွင် ဝင်လှဲ၍ ဖုန်းသုံးနေလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အိတုန်က လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာပြီး ကရောင်ကတမ်းစကားတွေလျောက်ပြောကာ ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကုတင်အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
အောင်ကျော်မင်းက သူမကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ် ပြန်တင်ပေးလိုက်သောအခါ အိတုန်ဝတ်ထားသည့် စကတ်က ခါးအထိ လန်တက်သွားပြီး အတွင်းခံမပါသည့် ညိုဝင်းဝင်းအဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေး ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်း ခဏတော့ ကြောင်သွားသည်။
ပြီးမှ အိတုန်၏ ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ရင်း စကတ်နှင့် ပြန်ဖုံးပေးကာ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကိုမင်း စိတ်တွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။
ကြိုက်ကုန်းလိုလို စော်ငယ်ငယ်လေးက ဘေးတွင် ရှိနေခြင်း၊ သူမ၏ အဖုတ်လေးကို မြင်ထားရခြင်းတို့ကြောင့် လီးက တောင်မတ်နေပြီ။
‘ခုချိန် ငါသာ ဒီကလေးမကို လိုးသွားရင်တောင် သူ သိမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး’ ဟု တွေးလိုက်၊ ‘မကောင်းပါဘူးလေ’ ဟု ပြန်ပြင်တွေးလိုက်နှင့် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဉ် အိတုန်က အိပ်ရင်း ယောင်ပြီး အောင်ကျော်မင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ လက်က ဖင်ကို ကုတ်နေတော့ စကတ်က ပြန်ပြီး လန်တက်သွားပြန်သည်။
ခြေထောက်များက ကားယားကားယား ဖြစ်နေပြီး စကတ်က ပေါ်နေသည်။
အောင်ကျော်မင်း ထိုင်နေသည့်နားမှပင် အဖုတ်အကွဲကြောင်း တစ်စွန်းတစ်စ ကို မြင်နေရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း တံတွေးကို မြိုချလိုက်ပြီး “ဘယ်လို ပြဿနာပဲ တက်တက် ဒီစော်လေးကို လုပ်မယ်ကွာ” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် အိတုန်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး တစ်ဆက်တည်း စကတ်လေးကို အောက်ဆွဲချကာ ချွတ်လိုက်တော့သည်။
အိတုန်သည် ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးဖြင့် အိပ်ယာပေါ် ပိုးလိုးပက်လက် အိပ်မောကျနေသည်။
အောင်ကျော်မင်းက သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး အိတုန်၏ ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
အဖုတ်လေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နှုတ်ခမ်းသားများ ပြဲလန်နေသည်မဟုတ်ပဲ ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ အငုံလေးသာသာ ရှိသေးသည်။ အရမ်းကြီး ပြဲလန်နေသည်မျိုး မဟုတ်သေးပေ။
အဖုတ်ကို လက်ဖြင့် အသာ ဟဖြဲကြည့်လိုက်တော့ ကလပ်တုန်းက ကောင်တွေ တက်လိုးရသေးပုံ မပေါ်ဘဲ၊ လိုးရန် လုပ်ခါစမှာ သူဝင်သွား၍ ပွဲပျက်သွားပုံရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အိတုန်၏ ပေါင်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖြဲ၍ ပေါင်များကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်သည်။
ဆီးခုံတွင် မဲနက်နက် အမွှေးအုံလေး ရယ်၊ အောက်တွင် အညိုရောင် ဟပြဲပြဲ ဖြစ်နေသည့် အဖုတ်လေး ရယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်း ခေါင်းငုံ့ကာ အဖုတ်လေးကို အနံ့ခံကြည့်တော့ စတော်ဘယ်ရီနံ့လိုလို ဘယ်ရီအနံ့လေး ကို ရှူမိသွားသည်။
‘ဒီကလေးမလေး မဆိုးဘူး။ အဲ့ဒီနေရာကိုတောင် ရေမွှေးသုံးတယ်’ ဟု တွေးကာ သဘောကျသွားသည်။
ဒါနဲ့ အဖုတ်ကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ပဲ လျှာထုတ်၍ လျက်လိုက်တော့တယ်။
အိတုန်က လူကသာ သတိလစ်နေသော်လည်း အဖုတ်ကတော့ သတိမလစ်သေးပေ။
အောင်ကျော်မင်း၏ လျှာနှင့် အစိ နှင့် သွားထိသည်ဆိုလျှင်ပဲ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တုန်တက်သွားပြီး ဖင်လေး ကော့ကာ ကော့ကာ ဖြစ်လာသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အဖုတ်၏ နူးညံ့မှုနှင့် လတ်ဆတ်မှုကို ထိတွေ့ခံစားရင်း သူ့လက်ချောင်းကို အဖုတ်လေးထဲ ထိုးနှိုက်ကာ အစိလေးကို စုပ်ပေးနေသည်။
ခဏအကြာတွင် အောင်ကျော်မင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ထထိုင်လိုက်သည်။
အိတုန်အဖုတ်မှ ထွက်သည့် အရည်များကို သူ့လီးတွင် သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီး အဖုတ်တွင် တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။
အဖုတ်လေးက စီးစီးပိုင်ပိုင် ဖြင့် တအိအိ တိုးဝင်သွားသည်။
ပါကင်မဟုတ်မှန်း သိနေတော့ အောင်ကျော်မင်းလည်း ညှာတာမနေတော့ဘဲ လီးကို ထိုးထည့်ပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်း ဆောင့်လိုးတော့သည်။
အိတုန်က သတိသာ လစ်နေသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက်တော့ အဖုတ်ကနေ လီးကို ညှစ်ညှစ်ပေးလာသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း သဲစုကို မလိုးရတာနှင့် အိတုန်၏ အဖုတ်အငုံလေးကြောင့် ကြာကြာ မလိုးနိုင်တော့ဘဲ ၁၀ မိနစ်ခန့် နှင့် အိတုန်အဖုတ်ထဲ ပန်းထုတ်ကာ ပြီးလိုက်ရသည်။
ပြီးသွားသော်လည်း အောင်ကျော်မင်းက ကျေနပ်တင်းတိမ်သေးတာ မဟုတ်ဘဲ အဖုတ်ထဲတွင် လီးစိမ်ထားရင်း အိတုန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကုန်းစုပ်နေလိုက်သည်။
အိတုန်မျက်နှာ အနှံ့ နမ်းလိုက်၊ လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်နှင့် အောင်ကျော်မင်း၏ Fetish ဖြစ်သည့် ချိုင်းလေးများ နမ်းဖို့ အိတုန်၏ လက်များကို ဆွဲမြှောက်ကာ ချိုင်းကြားတွင် နှာခေါင်း ကပ်ပြီး နမ်းရှိုက်နေလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်နေစဉ် အိတုန်အတွက်လည်း အိပ်မက်လိုလို တကယ်လိုလို ထင်မြင်လာပြီး သူ့ပေါ် တက်လှဲနေသည့် အောင်ကျော်မင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး
“အား… ကောင်းတယ် ကိုရယ်… နာနာလေး ဆောင့်ပေးပါ… အား”
ညည်းညူသံလေး ထွက်လာသည်။ အောင်ကျော်မင်း ခေါင်းထောင်၍ အိတုန်ကို ငုံ့ကြည့်တော့ အိတုန်၏ မျက်လုံးများက ပွင့်မနေဘဲ ယောင်ယမ်းပြောဆိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထိုနောက် အောင်ကျော်မင်းလည်း အားအင် ပြန်လည်ပြည့်လာပြီမို့ အိတုန်ကို ဆွဲမှောက်ကာ ဖင်ကို ဆွဲမြှောက်လိုက်ပြီး နောက်မှာ နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။
အိတုန်၏ ဖင်များကို ကြည့်ရင်း ‘အိုး… တော်တော်တောင့်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ’ ဟု တွေးကာ တင်ပါးကို တစ်ဖတ်ဖတ် နှင့် ရိုက်ရင်း တုန်တုန်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျလို့နေတယ်။
တင်ပါးကို ကိုင်ညှစ်ရင်း ဘေးကို ဆွဲဖြဲလိုက်တော့ ဖင်ပေါက် ညိုညိုလေး ကို တွေ့ရသည်။
အောင်ကျော်မင်း သေချာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး သူ့အတွေ့အကြုံအရ ဒီဖင်ပေါက်က ပါကင်ဆိုတာ တပ်အပ်သိလိုက်ရသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း ကြုံတုန်းလေး ပါကင်ဖွင့်သွားရန် လုပ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့တွင် ကွန်ဒုံး မပါသောကြောင့် Hotel Reception ကို ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီး ကွန်ဒုံးတစ်ဘူးရယ်၊ ဘီယာတစ်ပုလင်းရယ် လှမ်းမှာလိုက်သည်။
Server ကို စောင့်နေသည့်အချိန် အောင်ကျော်မင်းက အိတုန်၏ ဖင်ပေါက်ကို စနိုးတာဝန်လေးနဲ့သုတ်၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်၊ ပြောင်စင်သွားပြီဟု ယူဆရတော့မှသာ မျက်နှာအပ်ပြီး လျှာလေးဖြင့် ထိုးကာ ဘာဂျာမှုတ်ပေးနေသည်။
ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံကြောင့် အောင်ကျော်မင်း မေ့လျော့ပြီး ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တော့၊ ဆာဗာက မိန်းကလေး ဖြစ်နေသည်။
သူမက အောင်ကျော်မင်းကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်တုံးလုံးကြီးမှန်းလဲ သိကော ‘အို!’ ဆိုပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ တံခါးဘေးကို ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဟာ… ဆောရီး ဆောရီး ကိုယ် မေ့သွားတယ်”
ဟု ပြောပြီး ဘေးက အဝတ်တန်းပေါ်က တဘက်တစ်ထည် ကောက်ပတ်လိုက်ကာ ဝန်ထမ်းမလေးလက်ထဲက လင်ဗန်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ညီမ ခဏနော်”
ဟု ပြောပြီး နောက်ကို လှည့်ကာ ဗန်းပေါ်က ဘီယာပုလင်းနှင့် ကွန်ဒုံးဗူးကို စားပွဲပေါ် တင်နေသည့်အချိန် ကောင်မလေးက အခန်းထဲကို ခေါင်းလေး ပြူ၍ ချောင်းကြည့်ရင်း ကုတင်ပေါ်က ဖင်ထောင်ကုန်းနေသည့် အိတုန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်သွားကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်လို့နေသည်။
အောင်ကျော်မင်းကလည်း ဝိတ်တာကို လင်ဗန်းနှင့် Tips ပေးလိုက်ပြီး တံခါးကို အမြန် ပိတ်လိုက်ရသည်။
ကုတင်ဆီကို ပြန်လာရင်း ခါးမှာ ပတ်ထားသည့် တဘက်ကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ ဘီယာနည်းနည်း ငဲ့ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကွန်ဒုံးကို ဖောက်၍ လီးတွင် စွပ်ချလိုက်ကာ အိတုန်၏ ကိုယ်လုံးကိုလည်း ကုတင်ဘေးကနေ လိုးလို့ရအောင် ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။
ပြီးသည်နှင့် အောင်ကျော်မင်းက အိတုန်၏ ဖင်ပေါက်ဆီ ငုံ့ကာ တံတွေး ထွေးချလိုက်ရင်း သူ့လီးကြီးကို တေ့ကာ ဖိထည့်တော့သည်။
ဖင်က ပါကင် ဖြစ်သောကြောင့် တော်တော်နှင့် မဝင်၊ အလိုးခံနေသူကိုယ်တိုင်က အသိစိတ်ရှိနေရင် စိတ်လျော့ပေးတာ လုပ်လို့ရသေးသည် အခုတော့ အိတုန်ကိုယ်တိုင်က မှောက်နေပြီမို့ စအိုကြွက်သားတို့ လျော့ခိုင်းလို့မရ
ဝင်ပြန်တော့လဲ ကြပ်ထုပ် နေသည်မို့ အောင်ကျော်မင်းအတွက်လဲ တော်တော် ဖီးလ် ရှိနေသည်။
ဖင်ကို တဖွက်ဖွက် နှင့် ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးရင်း ဒီတစ်ချီလဲပဲ ၁၀ မိနစ်ခန့် သာ ထိန်းနိုင်လိုက်သည်။
ပြီးခါနီးတွင် ကွန်ဒုံးကို ပြန်ချွတ်ပြီး ဟပြဲပြဲ ဖြစ်နေသည့် ဖင်ပေါက်တွင် လီးထိပ် တေ့ထားကာ ဂွင်းတိုက်လိုက်ရင်း သုတ်ရည်များ ကို ဖင်ပေါက်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။
နှစ်ချီလောက် လိုးလိုက်ရတာကြောင့် အောင်ကျော်မင်းလည်း တော်တော် ပင်ပန်းသွားသည်။
အိတုန်ကို အိပ်ယာပေါ် သေချာ ပြန်ချပေးလိုက်ပြီး စောင်ကိုလည်း ခြုံပေးထားရင်း အောင်ကျော်မင်းကတော့ ဘီယာသောက်ရင်း ဖုန်းသုံးနေလိုက်သည်။
အောင်ကျော်မင်းတွင် မကောင်းသည့်စိတ် မရှိသော်လည်း အိတုန်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြောင့် စောင်ကို ပြန်ဖယ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံများ၊ ဗီဒီယိုများ ရိုက်ထားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အောင်ကျော်မင်းလည်း ခဏ မှိန်းရင်း အနားယူလိုက်ရာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ဖုန်း Notification တက်သည့် အသံကြောင့် ပြန်နိုးလာတော့ ဖုန်းကို ယူပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၅ နာရီခွဲ တောင် ဖြစ်နေပြီ။
အိတုန်ကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့ရမလား၊ နှိုးပြီး အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ရမလား အောင်ကျော်မင်းလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
ညက စောစော အိပ်ထားရတော့ အားအင်တွေ ပြည့်ကာ လန်းဆန်းနေပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲက မောင်ညိုကလည်း အနားမှာ အစာရှိမှန်းသိ၍ ထင်ပါရဲ့ ခေါင်းထောင်နေသည်။
အိတုန်ကိုယ်ပေါ် တက်ခွပြီး နောက်တစ်ကြောင်း ထပ်ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အောင်ကျော်မင်းက အိတုန်ကို လိုးတာကိုပါ ဗီဒီယို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
အိတုန်ကလည်း အမူးပြေပြီး ပြန်နိုးနေတာလားတော့ မသိ။
အောင်ကျော်မင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း တကျွတ်ကျွတ် နှင့် ညည်းညူနေပြီး အောင်ကျော်မင်းကိုလည်း အတင်း ဖက်တွယ်ထားသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း လင်းဆွဲ ဆွဲလိုက်ရတာ ဖြစ်သောကြောင့် မိနစ် ၂၀ ကျော် မျှ ကြာအောင် လိုးပေးလိုက်ရပြီး အဲ့ဒီမိနစ် ၂၀ ကျော်အတွင်းမှာ အိတုန်၏ ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ တုန်တုန်ပြီး ပြီးသွားတာက နှစ်ခါ သုံးခါ လောက်တောင် ရှိမည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း လိုးရင်းနှင့် ပြီးခါနီးတွင် အရှိန်ကို မြှင့်ကာ အစွမ်းကုန် ဆောင့်လိုးရင်း သုတ်ရည်များ အိတုန် အဖုတ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
သုတ်ရည် ပန်းထွက်သွားချိန်တွင် အိတုန်ဆီက “ဟာ…” ဆိုသည့် အသံလေးကိုတော့ အောင်ကျော်မင်း မကြားလိုက်တော့။
ပြီးသွားတော့ ခဏ ဆက်စိမ်ထားရင်း ညှောင့်ညှောင့်နေလိုက်ပြီး ၆ နာရီလောက်လဲ နေကော အောင်ကျော်မင်းလည်း ရေချိုးခန်းအတွင်း ဝင်ကာ ရေမိုးချိုးလိုက်သည်။
ရေချိုးခန်းမှ ပြန်ထွက်လာတော့ ဘီယာခွက်ထဲက လက်ကျန်ထားခဲ့တာလေးက ပြောင်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ့ဖုန်းက အိတုန်နားကို ရောက်လို့နေသည်။
အောင်ကျော်မင်းလည်း အိတုန် နိုးနေပြီအထင်နှင့်
“ချာတိတ်… အိတုန်… ကလေး… ဟေ့… အိတုန်” ဆိုပြီး လှုပ်ခေါ်သော်လည်း အိတုန်က တုပ်တုပ်မှ မလှုပ်။
ဒါနဲ့ အောင်ကျော်မင်းလည်း သူ့ကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့တော့မည်ဟု တွေးရင်း Reception ကနေ အအေးတစ်ဘူးနှင့် ဆီချက်တစ်ပွဲကို လှမ်းမှာလိုက်သည်။
အိတုန်ဘေးက စားပွဲပေါ် တင်ထားပေးရင်း တစ်ရှူးစာရွက်လေးပေါ်တွင် ‘ချာတိတ်… နိုးလာရင် စားဖို့’ ဟု ရေးပြီး အအေးဘူးနှင့် ဖိထားရင်း အောင်ကျော်မင်းလည်း ပြန်လာလိုက်တော့သည်။
