#မောင်ခြိမ့် ( အတွေးပင်လယ်ပြာတွင် ရေးသားသည်။ )
[ ဇတ်သိမ်းပိုင်း ]
—————–
ငြိမ်း ချော့နေရတာ နာရီဝက် လောက် ကြာတယ် ထူးနိုင်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ခေါင်းငုံ့ ထိုင်လျက်လေး။ အုပ်ထားတဲ့ လက်၂ဖက်ကို ဖယ်ပြီး ရှေ့ကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေ နောက်သို့ သပ်ချပေးတော့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည် အိုင်နေတုန်းပဲ။
” အန်တီငြိမ်း … သားနဲ့ပဲ … လက်ထပ် ရအောင်ဗျာ “
” ဟမ် ……… မဖြစ်ပါဘူး … ထူးနိုင်ရယ် … မင်း အနေနဲ့ … အန်တီငြိမ်း ထက် … သာတဲ့ မိန်းမတွေ … ယူလို့ ရပါတယ် … ဘာလို့များ … အန်တီငြိမ်းလို ကလေးအမေ … အဒေါ်အရွယ် ကြီးကို … လက်ထပ် မှာလည်း “
စကားပြောရင်း တဆက်ထဲ ငြိမ်း အကျၤ ီကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်ပြီး နို့တွေ တဖက်ပြီးတဖက် ဆွဲစို့ ပါလေရော။ ငြိမ်း အလိုးခံရ တော့မှာကို စိတ်ထဲ အလိုလို သိလိုက်တာပေါ့။ တချိန်က ပတ်သက်ဖူးတဲ့ တယောက်မို့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာရတယ်။
” အန်တီငြိမ်း … အဲဒီ လူကြီးနဲ့ … လိုးပြီး ပြီလား ဟင် “
” အာ “
နို့စို့ရင်း ရပ်ပြီး ရုတ်တရက် မေးတော့ ငြိမ်း ရှက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ ထားမိတယ်။ ထူးနိုင် စိတ်ထဲ ငြိမ်းကို အညှာလွယ်တဲ့ မိန်းမ တယောက်လို မြင်နေတာ ထင်တယ်။ ထင်လည်း သူ့အပစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး ငြိမ်း ကိုယ်တိုင်လည်း ထူးနိုင်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀နှစ် ကျော်က လွယ်လွယ် လိုက်လျော ထားမိတာလေ။
” ပြောလေ … ကျနော်နဲ့ … ဝေးပြီး နောက်ပိုင်း … ဘယ်သူနဲ့ … လိုးသေးလည်း “
” ဟင့် အင် “
ထူးနိုင် အမေးကို ငြိမ်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ပြီး ဖြေလိုက်တာပါ။ ငြိမ်း မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မတ်တပ် ရပ်ပြီး ပုဆိုးချွတ် ချတော့ အတွင်းခံ မပါတဲ့ လီးက ငေါက်ကနဲ့ ထောင်ထွက် နေတာ။
” ဟာ ……… ထူး ………… ထူး ………… ထူး နိုင် ……… ဒါ ……… ဒါ ……… ဒါ ကြီး က ……… “
” လန့်သွားလား ……… အန်တီငြိမ်း “
ငြိမ်း ပြန်မဖြေမိဘူး မတွေ့ရတာ ၁၀နှစ် ကျော်ထဲ လီးက တုတ်လာပြီး ဟိုးအရင် ပန်းရောင် ဒစ်လေးက နဲနဲညိုပြီ ကားထွက် နေတာ။ ငြိမ်း တကယ်ကို လန့်မိ တာပါ။ ဒစ်ကြီး နောက်နား ကနေ လီးအရင်းထိ အဖုလုံး လေးတွေက တန်းစီ နေတာ။ ငြိမ်း ဖုန်းထဲ မြင်ဖူးတဲ့ ဂေါ်လီတွေပေါ့။
” ကိုင်ကြည့် လေ “
ငြိမ်း အတွေးလွန် နေတုန်း ထူးနိုင်က ငြိမ်းလက်ကို ယူပြီး သူ့လီးပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
” ဟင် “
ငြိမ်း စမ်းမိတဲ့ လီးက ကြောက်စရာကြီး ငြိမ်း လက်နဲ့ မဆန့်ဘူး ညှစ်ကြည့်တော့ လက်သီးဆုပ် အပြင်ဘက် ဂေါ်လီတွေက တင်းပြီး တိုးထွက် လာတယ်။ ၂မိနစ် လောက်မှ ငြိမ်းလက် ဖယ်ခိုင်းပြီး ခေါင်းကိုင်ရင်း မျက်နှာကို လီးနဲ့ ထိုးနေတာ။ ငြိမ်း အလိုက်တသိ နူတ်ခမ်းတွေ ဟပေး လိုက်တယ်။ ဟိုးအရင်လို ထူးနိုင်က ပါးစပ်ထဲ ချက်ချင်း မထည့်ပဲ ငြိမ်းမျက်နှာ အနှံ့ လီးနဲ့ ထိုးလိုက် ပွတ်လိုက်နဲ့ လုပ်နေသေးတာ။ ဂေါ်လီရဲ့ အထိအတွေ့က ငြိမ်း ပါးပြင် ၂ဖက် ကြက်သီးတွေ ထပြီး နားနောက် ချေွးတွေ စ့ိုထွက် လာတယ်။ လိမ်းထားတဲ့ သနပ်ခါး ပါးပါးလေးက လီးအရည်ပြားပေါ် ဂေါ်လီတွေကြား ကပ်ပါကုန်ပြီ။
အားရကျေနပ်မှ ငြိမ်းခေါင်းကို နောက်က ဝိုက်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကို လိုးတော့တာပဲ။ ငြိမ်း အသက်အောင့်ပြီး ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန် ဟရင်း လည်ပင်း ကြွက်သား တွေ လျော့ချ ထားတယ်။ ဒါလည်း မသက်သာ ပါဘူး ပြည့်ကြပ်နေတဲ့ လီးကို အာခေါင်ထဲ စိုက်နေအောင် ဆွဲလိုးနေတာ။ ဘယ်လက်က ခေါင်းကို ဆွဲပြီး ညာလက်က လည်ပင်း ညှစ်ရင်း လီးကို အဆုံးထိ ထည့်လိုး နေတယ်။ ငြိမ်း ပါးစပ်ကို လရည် ထွက်အောင် လိုးပြီးမှ ခဏနားကြတာ။ ခဏနေကြ ထူးနိုင် တောင်းဆိုသမျှ ငြိမ်း ထပ်ပြီး လိုက်လျော ပေးရတာပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲ ခုံပေါ် ထိုင်နေတဲ့ ထူးနိုင်ရှေ့ လေးဖက် ကုန်းပြီး ဖင်ကြီး ရမ်းပြ ရတယ်။
မကြာပါဘူး ကြမ်းပြင်ပေါ် ငြိမ်း ပက်လက် လှဲချတော့ ထူးနိုင်က ငြိမ်းကိုယ်ပေါ် မိုးပြီး နို့တွေ လိုက်နမ်း နေတာ။ လက်ချောင်း ထိပ်က အောက်ဖက် အဖုတ်ဝ လေးထဲ ရောက်လာပြီး ထိုးကလိ နေလို့ စုပ်သပ်ရင်း လက်ကို ပေါင်တံနဲ့ ညှပ်ထား လိုက်မိတယ်။ ထူးနိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ငြိမ်း နို့သီးခေါင်းလေး မြုပ်နေပြီး နို့သီးခေါင်း အောက်ခြေက ပန်းရောင် အဝိုင်းလေးကို ဖိဖိပြီး ယက်နေတာလေ။ ငြိမ်း မျက်လုံးနှစ်လုံး မဖွင့်ဘဲ ထူးနိုင် ခေါင်းကို ဖမ်းကိုင်မိတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်လုံးတီး အနေထားနဲ့ ထူးနိုင်က နို့စို့ရင်း ပေါင်ကြားထဲ ဖောင်းပြီး ကြွလာတဲ့ စောက်ပတ် အုံလေးကို လက်ဖဝါးနဲ့ အုပ်ပွတ်နေတာ။ ခဏ နေတော့ လက်ချောင်း ထိပ်လေးနဲ့ ငြိမ်း အစိကို ဖိချေပေးတယ်။
” အ ……… အ ……………… ရှီးးးးး …………… ကျွတ်ကျွတ် “
လုပ်တတ် လိုက်တာလည်း မပြောနဲ့တော့။ လက်ချောင်း လေးကို လက်၂ဆစ်လောက် သွင်းပြီး လက်ထိပ်လေး ကွေးရင်း အထဲက အတွင်းသား တွေကို ဖိပွတ်နေတာ။ နို့စို့ကလည်း မပြတ်ဖူး ငြိမ်း အထဲက အရည်တွေ သိသိ သာသာကြီး ရွှဲနှစ် လာတယ်။
” အားဟား …… တော်ပြီကွာ ……… လက်ကြီး ထုတ်လိုက်တော့ “
စိတ်တွေ တအား ကြွတက်လာပြီ။ ငြိမ်း စကားဆုံးတော့ ထူးနိုင်က အဖုတ်ထဲ သွင်းထားတဲ့ လက်ခလယ်ကို အသာလေး ဆွဲထုတ်ပြီး ငြိမ်း ပါးစပ်နား တေ့ပေးနေတာ။ ထူးနိုင်ရဲ့ လက်ချောင်း ကပ်နေတဲ့ ငြိမ်းအရည်တွေ ပြောင်နေအောင် ယက်စုပ် ပေးမိတယ်။ တဆက်ထဲ ငြိမ်းဘေး ကိုတစောင်း လှဲလိုက်တဲ့ ထူးနိုင်ရဲ့ ရင်အုပ်ကနေ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဆီးခုံးနား ရောက်တော့ လမွှေးအုံကို ငြိမ်း လက်ချောင်း လေးတွေနဲ့ ဆွဲဆုပ်လိုက်တာ။ ထူးနိုင်က ငြိမ်း လက်မောင်းအိုးလေး ပြန်ပွတ် ပေးရင်း နူတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ပစ်တယ်။ ထူးနိုင်ရဲ့ လျှာထိပ်လေး စုပ်လိုက် လက်က လမွှေးအုံကို ထိုးဖွလိုက်နဲ့ နောက်ဆုံး ထောင်မတ်နေတဲ့ လီးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင် လိုက်မိတယ်။ လီး အရည်ပြားကို ဖြဲပြီး အောက်နိမ့်ရင်း ဒစ်အောက် မေးသိုင်းကြိုးလေး လက်မထိပ်နဲ့ ဖိပွတ်ပေးတော့ ထူးနိုင် ကိုယ်လုံး ဆက်ကနဲ့ ဆက်ကနဲ့ တွန့်နေ တာပေါ့။
” အအ ……… ဟ ………… အင်း … အ … အ ………… အင်းဟင်း “
ငြိမ်းလက်ထဲ ဂေါ်လီတွေနဲ့ တုတ်ခိုင် ထွားကြိုင်းတဲ့ လီးကြီး အရည်ပြားတွေ တင်းလာပြီး လီးထိပ် အပေါက်က အရည်ကြည် လေးတွေ စို့ထွက် လာတယ်။ အဲချိန်ပဲ ငြိမ်း လီးပေါ် တက်ခွပစ်တာ။ ရင်ဘတ်ပေါ် ဘယ်ဘက် လက်ထောက်ရင်း ဖင်ကြီးမြှောက်ပြီး ညာလက်က လီးကို ဆုပ်ကိုင် ထိန်းလိုက်တာ။ အဖုတ်ဝလေး လီးထိပ် တေ့မိတာနဲ့ ဖင်ကို ဖိချပစ်တယ်။ ဂေါ်လီတွေနဲ့ လီးကြီး တဗျစ်ဗျစ်နဲ့ အဖုတ်ထဲ အဖုတ်ထဲ တိုးဝင် လာတာ။ လီးကို အရင်းထိ ဖိထိုင်ပြီးမှ ငြိမ်း မျက်လုံးလေး စင်းပြီး ခါးကို မတ်ပစ် လိုက်တယ်။ ခဏနားပြီးမှ ဖင်ကြီး ပြန်ကြွတော့ ဂေါ်လီတွေက ငြိမ်း အဖုတ် အတွင်းသားတွေ ချိတ်ဆွဲ နေလို့ အောက်နူတ်ခမ်း ဖိကိုက်ရင်း လီးအဖျားနား အရောက် ဗျစ်ကနဲ့ ဆောင့်ထိုင် လိုက်တာ။ ၁၅ချက် လောက်ကျ ထူးနိုင်က ငြိမ်း နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲညှစ်ပြီး အောက်ကနေ လီးကို ကော့လိုး ပေးတယ်။ ကောင်းလိုက် တဲ့ အရသာလေး လီးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဝင်လာ စေချင် မိတာ။ ငြိမ်း ဆောင့်ချမှ ပင့်လိုးတော့ ငြိမ်းလည်း မနားတမ်း ဆောင့်ပေး နေမိတာပါ။
” ဗျစ် ………… အ ………………… ဖွတ် … ဘွတ် ……… အအ …………… ဇွိ … ဘွတ် ……… ဗြိ ……… ဗွတ် “
ထူးနိုင်ရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး စိတ်ကြိုက် ဆောင့်ရင်း စောက်ခေါင်းထဲက အရည်တွေ အမ်ကျ လာပြီး လမွှေးအုံပါ ရွှဲနစ်လာတယ်။ ငြိမ်းလည်း အသက်လု ရှုရင်း ဆောင့်တော့ တစ်ချက်ပြီး တချက် ဆောင့်လိုက်တိုင်း အသက်ရှူ သံတွေ ပြင်းလာ တာပေါ့။
” အာ ………… အင့်အင့် ………… အင်းဟင်း ………… ရှီးးးးး …………… ဟာ ………… အင့် … ဗျစ် ……… ဘွတ်ဘွတ်ဘွတ် “
တစ်ချက်ချင်း လိုးလိုက် မနားတမ်း လိုးလိုက်နဲ့ တခါတခါ ဆီးခုံးချင်း ကပ်ပြီး ဖိပွတ် ပစ်တာ။ ၁၅မိနစ် လောက်ကျ ငြိမ်း ထိန်းထားတဲ့ ကြားထဲက စောက်ရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တယ်။ မကြာပါဘူး ငြိမ်း အဖုတ်ထဲ ထူးနိုင်က လရည်တွေ ပန်းထည့် ပေးတယ်။ ကိုယ်လက် သန့်စင်မယ် ပြောတော့ မလုပ်နဲ့တဲ့ ဒီတိုင်း နေခိုင်းတာ။၂ယောက်သား ကိုယ်တုံးလုံး နဲ့ ခဏနားပြီး ညစာ မစားရ သေးတဲ့ ထူးနိုင်ဖို့ ထမင်းနဲ့ ကြက်ဥ ထကြော် ပေးတော့ ဖင် အပြောင်သားပဲ။ တယောက်ဟာ တယောက်ကြည့်ရင်း ရယ်မော မိသေးတယ်။ ထမင်းကြော် စားရင်း ထူးနိုင် လီးကို စုပ်ပေးတော့ ထမင်းစား စားပွဲပေါ် လက်ထောက် ကုန်းရင်း တချီ ထပ်လိုး ကြတာ။ ငြိမ်း အဖုတ်လေး ဂေါ်လီ ဒဏ်ကြောင့် ပူထူနေရတယ်။
၂ချီဆက်တိုက် လိုးပြီးမှ ငြိမ်းတို့ ရေအတူ ချိုးကြတာ။ ထူးနိုင်က အဝတ်စား ပါမလာတော့ ငြိမ်းရဲ့ ညဝတ် ဘောင်းဘီ တထည် ထုတ်ပေး လိုက်တယ်။ အိပ်ယာဝင်တော့ ငြိမ်းက ဘေးတစောင်း အသာ လှဲအိပ် လိုက်တာ။ ညဝတ်အကျၤ ီ အပါးလေးနဲ့ ငြိမ်းကို ထူးနိုင်က ကုတင်စောင်း ထိုင်ရင်း အရသာခံပြီး ကြည့်နေတယ်။ အိမ်ပြန်မှာလား မေးတော့ သူအခုနေတဲ့ နယ်မြို့လေးပဲ ပြန်မှာတဲ့။ ညဝတ်အကျၤ ီက ဒူးအထက် နားထိ ဖုံးတဲ့ စကပ်လေးနဲ့ တွဲလျက်မို့ လှဲအိပ်နေတဲ့ ငြိမ်းကို ထူးနိုင်က စကပ် အောက်နားစ ကနေ လက်သွင်း ပွတ်ပေးနေတာ။ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းအဖုတ်လေးဆီ ရောက်လာတော့ ခြေထောက်ကို လိမ်ထား လိုက်တယ်။
ခုလေးတင် လိုးထား ကြတာလေ ဒါပေမယ့် မရပါဘူး ထူးနိုင် လက်က ပိုကြမ်း လာလို့ နောက်ဆုံး ငြိမ်းလည်း ပက်လက် လှန်ပြီး ပေါင်ကား ပေးလိုက်ရတယ်။ ပေါင်ကား လိုက်တော့ ထူးနိုင်က စောက်ဖုတ်ကို တရံှု့ရံှု့ နမ်းပြီး ယက်တော့တာပဲ။ ငြိမ်းလည်း မပြောတော့ပါဘူး ထူးနိုင် မနက်ဖန် ပြန်မှာ ဆိုတော့ အားရအောင် ယက်ပါစေ ဆိုပြီး လွတ်ထား လိုက်တယ်။ ငြိမ်း အထင် ထပ်လုပ်မယ် ထင်နေတာ။ ထပ်မလုပ်ဖြစ်ပဲ ငြိမ်း အဖုတ်ကို ယက်ရင်း အိပ်ပျော် သွားရှာတယ်။
///////////////////////////
ငြိမ်း မနက်အိပ်ရာ နိုးတာနဲ့ ရေချိုးခန်း တန်း၀င် လိုက်တယ်။ ရင်လျားထားတဲ့ ထမိန်ကို ချွတ်ပြီး မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်တော့ နို့တွေက နဲနဲ အိကျနေပြီး နို့သီးခေါင်း နီညိုလေး ၂ဖက်က လုံးခဲနေတာ။ ဒီနှစ်ထဲ ဗိုက်ခေါက် လေး ထွက်လာပေမယ့် ခါးအောက် ဖင်ကြီးက ကော့ပြီး ဝိုင်းနေတုန်းပဲ။ ဒါမို့လည်း ထူးနိုင်က မက်မော နေတာပေါ့။ ညက အဖြစ်ပျက်တွေ စဉ်းစား ကြည့်တော့ ထူးနိုင် လီးကြီး မြင်ယောင် လာပြန်ရော။ စိတ်ထဲ သိမ့်ကနဲ့ အတွေ့ အကြုံလည်း မနဲပါဘူး ကိုမောင်တင် နဲ့လည်း လိုးနေကြကို ယောက်ျားလီး ဆိုတာ ငြိမ်းအတွက် မဆန်းဘူးလေ။ ထူးခြားတာက ထူးနိုင်ရဲ့ လီးတံ ပေါ်က ဂေါ်လီတွေကြောင့် များလား တွေးနေမိတာ။
” ကျွီ … ကျွိ “
” ဟင် … သား …… ထူးနိုင် … နိုးပြီလား “
ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်သံနဲ့ အတူ ထူးနိုင် ဝင်လာတော့ ငြိမ်း အတွေးစတွေ ပျက်သွားရတယ်။ မနက် အိပ်ယာထမို့ ထူးနိုင် မျက်နှာလေးက မှုံတုန်တုန်လေး ငြိမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ ရှာတာ။ အကြည့်တွေက ငြိမ်း နို့တွေနဲ့ ပေါင်တံ ၂ဖက် ကြား ဂွဆုံမှာပဲ။
” ကြည့်လှချည်လား … ထူးနိုင်ရယ် … ဒီနေ့ ပြန်မှာမလား … ရေချိုးလေကွာ “
ငြိမ်း ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ထူးနိုင် စိတ်တွေ လှုပ်ရှား နေတာ သိသာတယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးကပ်လာပြီး ငြိမ်းရှေ့ ဒူးထောက် ထိုင်ချပစ်တာ။ ငြိမ်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိနေတာ အဖုတ်လေးထဲ ဆစ်ကနဲ့ ဆစ်ကနဲ့ပဲ။ လက်တဖက်က ငြိမ်းပေါင်တံ ကြားထဲ ရောက်လာပြီး အမွှေးတွေ လက်နဲ့ ထိုးဖွရင်း အဖုတ်အုံကို မက်မက်မောမော ဖိနမ်းနေတယ်။
” အန်တီငြိမ်း “
” ဟင် …… ပြောလေ “
” အမွှေးတွေ … တော်တော် ထူနေပြီ “
” အယ် … ခ်ခ် “
ငြိမ်း အမွှေးတွေကို ပါးပြင်နဲ့ ပွတ်ရင်း ပြောနေရှာတာ။
” ဟိုးတခါ … သား လုပ်ပေးတာ … သတိရသေးလား “
” မှတ်မိပါတယ် … ကလေး နို့တိုက်ရင်း … ဇွတ်ပူဆာ တာလေ … ဟွန့် “
” ခုရော … လုပ်ပေးရမလား “
ပြောရင်း အရင်ချိန်တွေ သတိရလာတာ ထင်ထယ် ငြိမ်း ဖင်သားစိုင်တွေ လက်နဲ့ညှစ်ပြီး ပါးပြင်ကို ဘယ်ညာ ပြောင်းပြီး အဖုတ်နဲ့ ဖိပွတ်နေတာ။
” မှတ်မိတာပေါ့ … ရိတ်ပေးချင် … ရိတ်လေ … ကပ်ကြေးက … အန်တီငြိမ်း အိပ်ခန်းထဲမှာ … ဒီထဲမှာ … ဂျုတ်ပဲ ရှိတာ “
ငြိမ်း ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတော့ ထရပ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်သွားတယ် သိပ်မကြာဘူး ပြန်ဝင်လာတော့ လက်ထဲ ကပ်ကြေး အသေးလေး ပါလာတယ်။ ငြိမ်းရှေ့ ဒူးထောက် ပြန်ထိုင်ပြီး အမွှေးတွေ ကပ်ကြေးနဲ့ ညှပ်ပစ်နေတာ။အမွှေးပါးသွားမှ ဆပ်ပြာနဲ့ သေချာ ပွတ်ဆေးပြီး ဂျုတ်နဲ့ ဆီးခုံးကနေ စရိတ် ပေးတယ်။
” အန်တီငြိမ်း “
” ပြော “
” ပက်လက် အိပ်လိုက်ပါ့လား … ဒီတိုင်းက ရိတ်ရတာ … အဆင်မပြေဘူး “
” အင်း “
ထူးနိုင် စကားဆုံးတော့ ငြိမ်းလည်း ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက် လှဲပြီး ပေါင်ကား မြှောက်ကွေး ပေးလိုက်တယ်။
” အား …… အီး ……… ကောင်း … ကောင်းတယ် …… ယက် ယက် “
အမွှေးတွေ ရှင်းသွားတော့ အဖုတ်ကို ရေဆေးပြီးတာနဲ့ ကုန်းယက်တော့တာပဲ။ ၅မိနစ်လောက်ကျ ငြိမ်းကိုယ်တိုင် မနေနိုင်တော့တာ။ ထူးနိုင်ရဲ့ ဂေါ်လီပါတဲ့ လီးကို အမြန် ခံချင်နေပါပြီ။
” ထူးနိုင် ……… တော်တော့ကွာ … အန်တီငြိမ်းကို …… လုပ်တော့ “
ငြိမ်းပြောနေပေမယ့် ထူးနိုင်က တအား ယက်ချင် နေရှာတာ။ ပေါက်တံ ဆွဲမြှောက်ကွေးပြီး အဖုတ်ရော ဖင်ပေါက်လေးပါ ထိုးယက် ပေးနေတယ်။
” သား နောက်ဆို … မယက်ရ … တော့ဘူးလေ “
ဖင်ဝလေး တေ့စုပ်ပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျရင်း ပြောတော့ စိတ်ထဲ နှစ်ကနဲ့ပဲ။ ငြိမ်းအဖုတ် ယက်နေတဲ့ ထူးနိုင် မျက်နှာလေး ကြည့်ရင်း ထထိုင် လိုက်တယ်။
” ထူးနိုင် … ပက်လက် လှန်တော့ကွာ “
စကားဆုံးတော့ အဖုတ်ယက်နေရာက ခွာပြီး ရေချိုးခန်းထဲ မှာပဲ ပက်လက် လှန်ပေးရှာတာ။ လီးထိပ်ကို ခဏစုပ်ပြီး သွားလေးနဲ့ ကိုက်ပေးတော့ လီတံက ထောင်မတ် လာတယ်။ တအအနဲ့ ညည်းနေတုန်း လီးပေါ် တက်ခွပြီး ငြိမ်းအဖုတ်ဝထဲ ဒစ်ကို တေ့ပေးလိုက်တာ။
” ဗြိ … ဘွတ် ……… အ ……… ကောင်းလိုက်တာ …… အန်တီငြိမ်းရယ် “
ဒီတခါ ငြိမ်းကပဲ ဦးဆောင် လိုက်တာပါ။ ငြိမ်း လက်၂ဖက် ထူးနိုင် ခါးပေါ်ရောက်သွားပြီး ခါးကို သေချာ ကိုင်ရင်း လီးကို တဆုံးနီးပါး ထုတ်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်ပေး လိုက်တယ်။ ရေစိုနေတဲ့ အဖုတ်လေးထဲ ထူးနိုင်ရဲ့ ဂေါ်လီပါတဲ့ လီးတံကြီးက ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်ပဲ။ အဆောင့် မပျက်ပဲ ထူးနိုင် ပါးပြင်က မျက်ရည်တွေကို ငြိမ်း လျှာနဲ့ ယက်ပြီး သုတ်ပေး နေမိတာ။ ထူးနိုင် ရှိုက်ငိုလေ ငြိမ်း ဆွဲဆောင့် မိလေပဲ။ ငြိမ်း ပေါင်တံ တွေရော ခါးရော ညှောင်းလာ ပေမယ့် မရပ်တော့ ပါဘူး။ ထူးနိုင် လည်ပင်း ကို ဆွဲစုပ်ပြီး အဆက်မပြတ် လိုးပေး နေမိတာပေါ့။ ငြိမ်း ပြီးကာနီးကျ သူ့မျက်နှာပေါ် ပီးခိုင်းလို့ ဒူးထောက် ထိုင်ခိုင်းပြီး မျက်နှာအနှံ့ ပန်းပေးလိုက်တယ်။ စောက်ရည် တွေ ကုန်မှ ထရပ်ပြီး ငြိမ်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထလိုးရင်း သူလည်း ပြီးသွားခဲ့တာ။ ရေအတူ ချိုးပြီး မနက်စာ အတူ စားတော့ ဒီနေ့ မပြန်သေးဘူး ပြောနေ ပြန်ရော။
////////////////////////////
တနေကုန် အိမ်ထဲ အိမ်ပြင် မထွက်ပဲ ငြိမ်းနဲ့ ထူးနိုင်တို့ ဝေးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေ အတွက် အတိုးချပြီး ဆက်ဆံ မိကြတာပေါ့။ နောက်ရက် နေ့လည်ကြတော့ ကိုမောင်တင်နဲ့ ငြိမ်းသားလေးတို့ အိမ်ပြန် ရောက်လာ ကြတယ်။ ငြိမ်းသားလေးက ထူးနိုင်ကို ခင်သလို ကိုမောင်တင်ကလည်း ရိုးရိုး အေးအေး ဆိုတော့ ငြိမ်းတို့ အကြောင်းကို မရိပ်မိကြဘူး။ ဒါမဲ့ ငြိမ်းက ကိုမောင်တင်ရဲ့ ရှေ့ ထူးနိုင်ကို ပုံမှန်ပဲ ဆက်ဆံ ရတာပေါ့။ ညပိုင်း စားသောက်ပြီး တီဗွီကြည့်တော့ သားလေးနဲ့ ကိုမောင်တင်က ငြိမ်းရဲ့ ဘယ်ဘက် ခြမ်းမှာ ဇတ်ကားထဲ စိတ်ရောက် နေကြတာ။ ထူးနိုင်က ငြိမ်း ညာဘက်ခြမ်း ထိုင်ရင်း ညာဘက် ပေါင်ကို မထိတထိလေး ပွတ်ပေး နေတယ်။ ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေး မမြင်အောင် မျက်စောင်း ထိုးပြရင်း ထူးနိုင် လက်ကို ကိုက်ပစ်ချင် စိတ်တွေ မနည်းထိန်းနေ ရတာပေါ့။ ဇတ်လမ်း အစက မင်းသမီး အတိတ်မေ့ပြီး မင်းသားနဲ့ တွေ့ရင်း လက်ထပ် ထားတယ်။ နောက်ပိုင်း မင်းသမီး အတိတ် မေ့နေရာက ပြန်သတိရပြီး ခင်ပွန်း ဟောင်းဆီ ပြန်သွား တော့မှာမို့ ဇာတ်ရှိန် မြင့်လာပြီ။ ကိုမောင်တင်ရော ငြိမ်းသားလေးရော ဇာတ်လမ်းထဲ အာရုံစိုက်နေတုန်း ထူးနိုင်က ငြိမ်းပါးကို အသာလေး ခိုးနမ်းလိုက်တာ။ ခင်ပွန်းလောင်းရော သားလေးရော ဘေးမှာ ရှိတာမို့ ထိတ်လန့် သွားရတယ်။
တဆက်ထဲ ငြိမ်းညာလက်ကို ယူပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲ ထည့်ပေးတော့ နွေးကနဲ့ အသားစိုင်ကြီး ကိုင်မိ လိုက်တာ။ ငြိမ်း သေသာ သေလိုက် ချင်တော့တယ်။ ဇတ်ရှိန် တအား မြင့်နေလို့ သားလေးရော ကိုမောင်တင်ပါ တီဗွီဆီ အာရုံ ကပ်နေကြတာ နို့မို့ဆို မလွယ်ဘူး။ ဟူးကနဲ့ ပင့်သက်ကို ခိုးချရင်း မသိမသာ မျက်လုံး ဆွေကြည့်တော့ ထူးနိုင်က ပုဆိုး ခါးပုံစ ဖြည်ပြီး ငြိမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လီးကြီးကို မေးငေါ့ပြ နေတာ။ ငြိမ်းလည်း ပြောရအခက် ပြုရအခက်နဲ့ ထူးနိုင်က ပိုပြီး ရဲတင်းလာတယ်။ ငြိမ်း လက်ကို သူ့လီးပေါ်တင်ပြီး အုပ်ကိုင်ရင်း ဂွင်းတိုက် ခိုင်းနေတော့တာ။ အထိအတွေ့ က ငြိမ်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သွေးသားတွေ ဆူပွက်စေတယ်။ အခန့်မသင့်ရင် အရှက် ကွဲနိုင်ပေမယ့် ထူးနိုင်ရဲ့ ဆန္ဒကိုတော့ ငြိမ်း ဖြည့်ဆည်း ပေးနေမိတာပါ။ လီးအရည်ပြား ကို စုလိုက်ဖြဲလိုက်နဲ့ အလိုက်သင့် ဂွင်းထု ပေးနေမိတယ်။
မသိမသာလေး ဂွင်းတိုက်ပေးနေရာက ၁၀မိနစ် လောက်ကျ ငြိမ်းလက်ထဲ လီးအရည်ပြား ဒုတ်ကနဲ့ ဒုတ်ကနဲ့ တင်းလာတာ ထူးနိုင် ပြီးတော့မယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ငြိမ်း ပေါင်ဂွလေးလည်း အရည်တွေ စိမ့်ထွက်နေပါပြီ။ ပေါင်တံတွေ ဆက်ကနဲ့ လှုပ်လို့ ထူးနိုင်ပေါင်ကြား ခိုးကြည့်တော့ ဟာကနဲ့ စိတ်ထဲ တအားကို လန့်သွားမိတာ။ လီးထိပ် အပေါက်က လရည်တွေ ဗျစ်ကနဲ့ ရှေ့ပန်း ထွက်နေတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလို့ လီးကို ခပ်တင်းတင်း ဆိုင်ကိုင် ထားရင်း တီဗွီဆီ အကြည့် ပို့ထားရတာ။ တီဗွီ မပြီးခင် ထူးနိုင် ထသွားတော့ သူထိုင်တဲ့ နေရာရှေ့က လရည် ကွက်တွေ ခြေဖဝါးနဲ့ ဖိသုတ်ပြီး ငြိမ်းလက် ပေနေတဲ့ လရည်တွေကို ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေး မသိအောင် လျှာနဲ့ သက်ချရင်း မျိုချလိုက်ရတယ်။ တီဗွီပြီးလို့ အိပ်ယာ ဝင်တော့ ကိုမောင်တင်က ဟန်မဆောင် နိုင်ရှာဘူး။ သားလေး မသိအောင် ငြိမ်းကို သူ့ အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်ပြီး ပုဆိုးလှန်ပြီး လီးစုပ် ခိုင်းတော့တာ။
” စုပ်ပေးလေ … မမလေး “
ကိုမောင်တင်ရဲ့ ပုံစံက အငမ်းမရ ဖြစ်နေရှာတာ။ ခရီး ရောက်မဆိုက် သားလေးနဲ့ ထူးနိုင်တို့ အိပ်ပျော်ပြီ လားတောင် မတွေးဘူး ရက်ပိုင်းလောက် ဝေးနေတဲ့ ကာမဆန္ဒ အတွက် အရင် လိုနေသလိုပါ။ ငြိမ်းလည်း မငြင်းပါဘူး ကိုယ်ယူမယ့် ယောကျ်ားမို့ စုပ်ပေး လိုက်တယ်။ လီးထိပ် အပေါက်လေး လျှာနဲ့ ထိုးလိုက် ငုံလိုက် လုပ်ရင်း လဥ၂လုံးကို ချေပေး နေတာ။ လီးတဝက် လောက်က ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ် ထုပေးလိုက်နဲ့ စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ပေး မိတယ်။ စုပ်ပေးရင်း နူတ်ခမ်းလေး ဟပေးတော့ ငြိမ်းခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပါးစပ်ကို လိုးတယ်။ ၅မိနစ် လောက်ကျ ငြိမ်းပါးစပ်ထဲ လရည်တွေ ပန်းထုတ် ပစ်တာ။ လီးတံကြီးက ကျမသွားဘူး ငြိမ်းကို သူ့ ကုတင်ပေါ် တင်ပြီး အပေါ်က ခွလိုးတော့တာပဲ။ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းသလောက် မြန်လည်း မြန်တယ်။ အတော်လေး ကြာမှ ပြီးတာ။ ငြိမ်းမျက်နှာကို အားရအောင် နမ်းပြီးမှ အိပ်ခန်းထဲက ပြန်ထွက်ခဲ့တယ်။
///////////////////////
နောက်ရက် မနက်ကျ ထူးနိုင်က ငြိမ်းကို ခြေဟန် ပြနေရှာတာ။ ငြိမ်းလည်း ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေး ရှိနေတော့ ထူးနိုင်နဲ့ ဘယ်နေရာ သွားလိုးရမလဲ အမြန် စဉ်းစားနေတယ်။ ထူးနိုင်က ညနေကြ အပြီး ပြန်တော ့မှာလေ။ အဲချိန် စတိုခန်းကို သတိရမိ လိုက်တာ။ အရိပ်ခြေ ကြည့်ပြီး ဧည့်ခန်း အနောက်ဖက် တံခါး အကွယ်ကနေ လက်ပြ ခေါ်လိုက်ရတယ်။ ထူးနိုင် ကလည်း ပါးနပ်ပါတယ် ငြိမ်း မြင်တော့ ရေထ သောက်သလိုနဲ့ နောက်ဖေးဖက် ထွက်လာတာပေါ့။
” ထူးနိုင် … နောက်ဖေး စတိုခန်း … ဝင်ခဲ့ “
ထူးနိုင်နားလေး ခပ်တိုးတိုး ကပ်ပြောပြီး ငြိမ်းလည်း ကိုမောင်တင်နဲ့ ငြိမ်းသားလေး တချက်ကြည့်ပြီး နောက်ဖေး လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ရင်ထဲ ဘလောင်ဆူ နေရပြီ။ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲ ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေး ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အသိက စိတ်ကို ပိုပြီး လှုပ်ရှားစေတာ။ စတိုခန်းထဲ ရောက်ပြီး ၂မိနစ် လောက်ပဲ ထူးနိုင်က အကျၤ ီ တုံးလုံးနဲ့ ပုဆိုး တိုတို ဝတ်ပြီး ဝင်ချလာတယ်။
” ညက … ဦးမောင်တင် လိုးတာ ကြည့်ပြီး … သား တအား လိုးချင်နေတာ … အန်တီငြိမ်းရယ် “
” ဟင် … ချောင်းကြည့် နေတာလား “
ငြိိမ်းကို ခပ်တင်းတင်း ဖက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်းရင်း တတွတ်တွတ် ပြောပြနေတာ။ ငြိမ်းလည်း ပုဆိုး အပြင်ကနေ ထူးနိုင်လီးကို လက်နဲ့ ဖွဖွလေး ပွတ်ပေး လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ ထူးနိုင် ဟာကြီး ဒုတ်ကနဲ့ ဒုတ်ကနဲ့ လက်ထဲ တိုးလာတာ။
” အင်း …… ပြွတ်စ် ……… ပလပ် … စုပ်ပေးဦးနော် …… အန်တီငြိမ်း “
ပြောလည်းပြော ပုဆိုး ချွတ်ချပစ်တော့ လီးတံက ငေါက်ကနဲ့ တုန်ခါနေရှာတယ်။
” ကြည့်ပါဦး … ထူးနိုင်ရယ် … တညလုံး … လုပ်ချင် နေတာလား “
ထူးနိုင်လီးကို ကြည့်ရင်း ငြိမ်းအဖုတ်လေးလည်း တင်းကနဲ့ ဖြစ်ပြီး အရည်စိမ့် လာရတာ။ မျက်နှာချင်း စိုက်ကြည့်ပြီး ဂွင်းထု ပေးတော့ ထူးနိုင် မျက်လုံးတွေ အရောင်လဲ့နေ ရှာတယ်။ ငြိမ်းလည်း သူ့ရှေ့ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး လီးကို လက်တဖက်နဲ့ ထိန်းပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း စုပ်ပေး မိတယ်။ကြာကြာတော့ မစုပ်လိုက်ရဘူး ငြိမ်းကို ထခိုင်းပြီး မတ်တပ် ရပ်လျက် အနေထားနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲလိုး နေတာ။ အသံတွေ မြည်လာလိုက် သူ့လီးကို ထုတ်ပြီး ဒူးထောက် ယက်ပေးလိုက် ပြန်လိုးလိုက်နဲ့ ၁၅မိနစ် လောက်မှ ၂ယောက်သား ပြီးသွားကြတာ။ ငြိမ်းနဲ့ ထူးနိုင်တို့ စတိုခန်းထဲက အပြင်ပြန်ထွက်တော့ တဒိတ်ဒိတ် ဆောင့်ခုန်နေတဲ့ ငြိမ်းရင်ခုန်သံ ပြန်ကြား နေရတာပါ။ ဧည့်ခန်းထဲ သားလေးနဲ့ ကိုမောင်တင် စကား ပြောနေကြတုန်း။
တနေကုန် ငြိမ်းနဲ့ ထူးနိုင်တို့ ထပ်မလုပ် ဖြစ်ပါဘူး။ညနေပိုင်း ထူးနိုင် ပြန်ကာနီးကျ ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေးက လက်ဆောင် ပေးမယ်ဆိုပြီး အပြင် ထွက်ဝယ်ကြတယ်။ ငြိမ်းလည်း လူလစ်တာနဲ့ ထူးနိုင်ကို ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်ပြီး ၅မိနစ်လောက် လီးကို စုပ်ပေးရင်း အိမ်သာခွက်ပေါ် ထိုင်ခိုင်းပြီး ငြိမ်းက ခွလိုး ပေးလိုက်တယ်။ ၁၅မိနစ် လောက်ကျ ထူးနိုင် မျက်လုံးက မျက်ရည်တွေနဲ့ အတူ ၂ယောက်သား ကိုယ်ပါးစပ် ကိုယ်ပိတ်ပြီး ပြိုင်တူ ပြီးလိုက်ကြတာ။ ကိုမောင်တင်နဲ့ သားလေးတို့ ဘယ်ချိန် ပြန်လာမလဲ ဆိုပြီး ရင်တထိတ် ထိတ်နဲ့ ကြိတ်လိုးလေးပဲ လိုးလိုက် ကြတယ်။ ထူးနိုင် ပြန်တော့ အိမ်ရှေ့ တံခါးဝ လိုက်ပို့ပြီး နူတ်ဆက်ရင်း ငြိမ်း ရင်ထဲ ဖေါ်မပြနိုင်တဲ့ ခံစားချက်လေး နဲ့အတူ မျက်လုံးထဲ မျက်ရည်လေး ဝှေ့တက်လာတာ။ ကိုမောင်တင် မမြင်အောင် မျက်နှာလွဲရင်း အိမ်ထဲ ပြန်ဝင် လာခဲ့ရတယ်။
……………………………
စိတ်ကူးယဉ် ဇတ်လမ်းလေးအား ဒီမှာပဲ ရပ်နားရင်း စ/ဆုံး ဖတ်ရှု့ပေးသော စာဖတ်သူအားလုံး ကျေးဇူး တင်ရှိပါသည်။
Original by #မောင်ခြိ်မ့်
