“မို့မို့ … ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား … ” “ ဟင် … အို … ” ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်၍ငေါင်နေသော မို့မို့တစ်ယောက် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူ့ထံ လျှောက်လာသော မျိုးဝင်းသူကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ‘အို’ ကနဲ ရှက်သွေးဖြာ၍ ခေါင်းလေးငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ ညက မမခင်သီတာနှင့် မျိုးဝင်းသူတို့ဆီမှ အသံများကိုကြားရသဖြင့်…
အဲဒိတုန်းက ကျနော်၉တန်းအောင်ခါစ နယ်သို့ ဦးလေးလင်မယားအလည်လာကြရင်းက ရန်ကုန်သို့လိုက်လည်ရန်မရမကခေါ်သဖြင့် လိုက်ခဲ့တယ် ဦးလေးတို့လင်မယားကသားသမီးမရှိတော့ ကျနော့်ကို ပိုဂရုတစိုက်လုပ်ပေးတယ် ကျနော့်ဦးလေးဦးရဲထွန်းနှင့်ဒီအရွယ်အထိဆုံဖူးတာဆို၍ ၄ကြိမ်လောက်ဦးလေးမိန်းမအန်တီစန်းစန်းနဲ့ကအခုတခါ ဦးလေးရုံးသွားပြီဆို အန်တီစန်းစန်းကအဖော်ပြုတယ် သို့သော်အစမို့မရင်းနှီး ကျနော့်ပုံကကိုရိုးပုံရိုးအ စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိ စိတ်ထဲမှာစကားလုံးတွေစီရင်းသာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတာမျိုး ဒါပေသည့်ကျနော့်မှာအရည်အချင်းတစ်ခုမွေးရာပါပြောရမလားဘယ်သူကဘယ်လိုဘယ်လိုဆက်ဆံဘယ်လိုပြောရတယ်ကအစသိတာ ဦးလေးရုံးသွားပြီးတော့ အန်တီစန်းစန်းကရေအတင်းချိုးခိုင်းတယွ ကျနော်ကဘောလုံးကန်ဘောင်းဘီတိုကပ်ကပ် အန်တီစန်းစန်းကဘောင်းဘီစကပ်ပုံစံအထဲကအသားကိုမြင်ရတဲ့ အဖြူအပါး ရေအတူချိုးတယ် အန်တီစန်းစန်းဒီကနေ့အတော်လောနေတယ် ဒါ့ကြောင့်အတူချိုးတာဖြစ်မယ် သူ့ဘာသာရေတွေတဗွမ်းဗွမ်းလောင်း ပိုက်ကလည်းဖွင့်ထားသေး ခေါင်းလောင်းချိုးနေတာ…
ဒီနေ့မှ ကားကလဲ ကျပ်လိုက်တာထုံးစံအတိုင်း ညနေရုံးဆင်း ချိန်ဆိုတော့ပိုဆိုးနောက်လူတွေအဆင်ပြေအောင် အနောက်ထဲတိုးမှပဲဆိုပြီး အနောက်ထိရောက်အောင်တိုးတယ် ဒါမဲ့အလယ်ကောင်မှာပဲညပ်နေတယ်အဲ့အချိန်မှာပဲ အနောက်ကနေ ဦးလေးကြီးတယောက်လာရပ်တယ် မသိသလိုပဲနေလိုက်မလို့ပဲဒါပေမဲ့ သူက လူကြပ်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးအနောက်ကနေ သူ့လီးကြီးနဲ့ လာထောက်ထားတယ် ချိုလဲ ဘယ်လိုမှရှောင်မရတာနဲ့ ငြိမ်နေလိုက်ရတယ်အဲ့တော့မှပိုဆိုးတယ် အနောက်ကနေထောက်ရင်းလက်ကထမီစကပ်အကွဲထဲဝင်လာ ပြီး အဖုတ်ကိုနှိုက်တယ်နောက်လက်တဖက်ကလဲ တင်ပါးတွေကို နယ်နေတယ်နောက်ပြီး နားနား ကိုကပ်ပြီး လေသံနဲ့ပြောတယ်”ကလေးမ နင့်ဖင်က တင်းနေတာပဲ” “စောက်ဖုတ်ကြီးကလဲအကြီးကြီးပဲစောက်ရည်တွေလဲရွှဲနေတာပဲ”ကျွန်မလဲ…
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပိုင်းက ရှမ်းပြည်တိုက်ပွဲတွေဖြစ်တဲ့အချိန် ကျနော်နဲ့အမေနဲ့ ရွှေလီကိုအဝတ်အထည်ထုပ်တွေ သွားသယ်ကြရတယ် ။ ကားတန်းကြီးပိတ်နေလို့ လမ်းမှာတင် ၂ညအိပ် ၃ရက်လောက်ကို ကြာသွားတယ် ။ တိုက်ပွဲကရှိ ကားတန်းကတိုးနဲ့ ကျနော်နဲ့အမေ ၃ရက်လောက်အိပ်ရေးပျက်တာပေါ့ဗျာ ။ မူဆယ်လဲရောက်ရော နေစရာကမရှိ အကုန်လုံးပိတ်နဲ့ အသိတစ်ယောက်အိမ်မှာပဲ သွားနေလိုက်ရတယ် ။ သူများအိမ်ဆိုတော့ အခန်းပိုက တစ်ခန်းထဲ သားအမိနှစ်ယောက် နေ့လည်ရောက်ရောက်ချင်းကို တန်းအိပ်ပစ်တော့တာပဲ ။…
ရေးသားသူ – နရသူ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအနောက်ဖက်က ဒရိုင်ဘာအတွက် သီးသန့်ပေးထားသည့် အခန်းကလေးထဲမှာ ကားဒရိုင်ဘာ မြတ်ထွန်းတစ်ယောက်တည်း သူ့ဖီလင်နှင့်သူ အရက်ထိုင်သောက်နေသည်။ ဒီနေ့ သူ အလုပ်အားသည်။ အိမ်ကြီးရှင်တွေ တစ်ယောက်မှမရှိကြဘဲ မေမြို့ဖက်ကို ခရီးထွက်သွားတာကြောင့် အိမ်မှာမာလီဘိုးစိန်ရယ် အိမ်ဖော်မအုန်းတို့သားအမိရယ်သာ ရှိကြသဖြင့် ပင်ကိုယ်ကပင် အသောက်အစား မက်လွန်းသူပီပီ ဇာတိပြပြီး လမ်းထိပ်ကဆိုင်မှာ အရက်နှစ်လုံး သွားဝယ်လာခဲ့ကာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ချရင်း…
“သမီးကြီး ညည်းအဖေရော” “အိမ်သာသွားတယ်အမေ” “အာ့ဆိုလည်းနေပါစေ အမေ့ကိုအိမ်သော့ ပေး အမေ ဆေးရုံပြန်သွားရအုန်းမယ်” “ရော့အမေ ” ” အအ” “ဟဲ့ဘာဖြစ်တာတုန်း” “ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်တာအမေ” “ဆေးဖြုန်းလေသမီး အမေသွားပြီ သမီးအဖေလာရင်ပြောလိုက် ဒီနေ့ည စာရင်းတွေလုပ်ရမှာမို့လို့ ဆေးရုံမှာ အိပ်ရမယ် သမီးတို့သားအဖ ညစာကိုကြည့်ကြပ်သာစားလိုက်တော့” “ပင်ပန်းလိုက်တာအမေရယ်” ”မတတ်နိုင်ဘူးသမီးဆေးရုံမှာလည်း အမေ မရှိရင်မဖြစ်တာသမီးသိလျက်နဲ့နက်ဖြန် လူကြီးလာမှာမို့ ပြင်ဆင်နေရတယ် ”…
“မို့မို့ … ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား … ” “ ဟင် … အို … ” ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်၍ငေါင်နေသော မို့မို့တစ်ယောက် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူ့ထံ လျှောက်လာသော မျိုးဝင်းသူကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ‘အို’ ကနဲ ရှက်သွေးဖြာ၍ ခေါင်းလေးငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ ညက မမခင်သီတာနှင့် မျိုးဝင်းသူတို့ဆီမှ အသံများကိုကြားရသဖြင့်…
ပုံ့ သည ကောငးက ပနလာတာ နဲ့ သူ့ ကနပူတာ ဆီ ပေး ကာ အီးမေးလကို ဖင့ကည့ သည .. ။အိပုံ့ သည ဘိနးစဲနေတဲ့ လူ လို ဖစနေပီ . .။ အိပုံ့ . သည အတိုငးဘဲဇနရင ဆီ ကို စာ ပို့ထား…
ကမနာမညဌေး။ကမအသက ၃ ရိ ပါပီ။ဒါပေမယ့လငမရိ ရီးစားမရိတဲ့အပိုပါ။ ကမဘောဒီကမောဒယပုံစံ။ဟိုနေ့ကဆီးဂိမးမာဆိုငးဘုတကိုငတဲ့မောဒယနဲ့အ တူတူပေါ့ အဲဒါဆိုသဘောပေါက။မနးကည့ လို့ရပလား။ကမပတဝနးကငအိုအိုပိုပို တေကလေသိပခကကတာဘဲ ကမကိုထမီ ရငလားနဲ့သိပကည့ကောငးတာဘဲတဲ့ ကမရေစိုနေတဲ့ထမီရငလားရငမကလုံး တေကတမတတဘဲ ဘာကောင့လဲဟင သိရငပောပါအုံး ကမကတော့မတေးတတ တော့ပါဘူး တစခါတစရံကည့လနးလို့စိတ မလုံတာနဲ့ငါ့ထမီပေါကနေလို့လားပေါ့။ ကမမာရီးစားတာမရိတာနော ကမသိပခစ ရတဲ့ဦးရိတယ ။ကမတို့အိမနဲ့မဝေးဘူး လေ နီးနီးလေးပါ ရငတို့သိပါတယ မတမိ လား ကမခစတဲ့ဦးရေးထားတဲ့…
တိမ်ပြာပြာတွေနဲ့ရာသီဥတုသာယာတဲ့တစ်နေ့……………………………………………………….. ရန်ကုန်-ပြည်လမ်းတစ်လျှောက် ကားလေးတစ်စီးတစ်ရိပ်ရိပ်ပြေးလို့….ကားပေါ်မှာတော့ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော့်အန်ကယ်လေးရယ်၊ အန်ကယ်လေးမိန်းမ ကျွန်တော့တီတီလေးရယ် သုံးယောက်ပေါ့။ “သားသား အန်ကယ်လေးသွားရင်အိမ်မှာသွားအိပ်ပေးအုံးနော်၊မင်းတီတီလေးနဲ့ အိမ်ကကောင်မလေးနဲ့နှစ်ယောက်ထဲမို့လို့” “ဟုတ်ကဲ့လေးလေးငယ် ….စိတ်ချသွားပါ” “အေးအေး” စကားတွေပြောနေရင်းနဲ့တစ်ဖြေးဖြေးကားလေးက ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်ကြီးကိုရောက်လာတယ်။ လေဆိပ်ကိုရောက်တော့ လေယာဉ်က check in ဝင်ဖို့ခေါ်နေပြီ။ “သွယ်သွယ်…ကိုသွားမယ်နော် .ဂရုစိုက်နော် . လိုတာရှိရင်သားသားကိုပြောနော်” “အင်းပါ ကိုလဲဂရုစိုက်သွားနော်” “သားသားလဲ မင်းတီတီလေးဆီသွားအိပ်ပေးနော်” “ဟုတ္ကဲ့ပါ” စကားဆုံးတော့…
