ဆေးပေးမီးယူ
ကာမလူဆိုး – ရေးသည်။ ======================= မနေ့က သူ့ကို ပြန်လာရန် အမေ ဖုန်းဆက်ပြောခဲ့သည်။ သူ့ နာမည်က စည်သူ အသက် ၂၂ နှစ် အမေက ဒေါ်မေသူ အသက် ၄၁ နှစ်…
အပြာစာအုပ်များ
Your blog category
ကာမလူဆိုး – ရေးသည်။ ======================= မနေ့က သူ့ကို ပြန်လာရန် အမေ ဖုန်းဆက်ပြောခဲ့သည်။ သူ့ နာမည်က စည်သူ အသက် ၂၂ နှစ် အမေက ဒေါ်မေသူ အသက် ၄၁ နှစ်…
ကျမ နာမည်က ယွန်းဖြူ ပါ မိဘတွေကတော့ မရှိတော့ပါဘူး မိဘတွေက ကျောင်းဆရာ ကျောင်းဆရာမ တွေပါ မိဘတွေမရှိတော့ ဘဝမှာ ခက်ခဲစွာ ဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်ရှင် လခစားအလုပ်ကို စိတ်မဝင်ဘူး သုံးချင်တယ် လှချင်တယ် သူများဝတ်သလိုစားသလို လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်တဲ့…
၃ နှစ်လောက်ပေါင်းလားတဲ့ ယောကျာင်္းက နှလုံးရောဂါနဲ့ ရုတ်တရက်ဆုံးပါးသွားတော့ ကျမဘဝ ယောင်လည်လည်ရယ်။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာ သား/သမီးလဲ အဖတ်မတင်ခဲ့တော့ နေ့စဉ်ပျင်းရိ ငြီးငွေ့စွာပေါ့။ ညဖက်တွေဆိုလည်း ခေါင်းခွေ့တိုးဝင်စရာ ရင်ခွင်ကမဲ့။ ဒီလိုနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့စဉ်က လက်ဖွဲ့ရရှိခဲ့တဲ့ အိမ်ကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး…
သာယာသုခ ဤဘဝ ရေးသားသူ – Ko John 🏵️အပိုင်း (၂)🏵️ အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။ “ ကို .. မထသေးဘူးလားးးး ” ကုတင်စောင်းပေါ်တင်လေးပစ်ထိုင်ပြီး အသာလှုပ်နိုးနေသည့်မိန်းမအား “…
ဆရာတို့ရဲ့ မြန်မာရသစာပေ အရေးအသားတွေဟာ ခေတ်စနစ်ကိုလိုက်ပြီး အဆင့်ဆင့်ပြောင်းလဲ လာခဲ့တယ် … ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းမှာ ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ဦးပုညက စပြီး .. စစ်ကြိုခေတ်ကာလမှာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း .. အဲဒီနောက်တော့ လူသိများလာကြတဲ့ ပီမိုးနင်း၊ သော်တာဆွေ၊…
အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေ ဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆက်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။ “ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ…
စပက် တစ်ခုလုံးယားနေသည်။ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။ ဖုန်းလိုင်းဖွင့်ပြီး အပြာကား ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကလေးကလည်း စဖုတ်ကွဲကြောင်းထဲ ထည့်ထားသည်။ တောက်.. အဲ့လက်ကလေးသာ လီးလေးဖြစ်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိမ့်မလဲ။ အပြာကားကြည့်ရင်း တော်တော်လည်းယွနေပြီး စဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ယားနေစဉ် မက်ဆင်ဂျာမှ “ဘာလုပ်နေလဲ…
အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေ ဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆက်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။ “ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ…
ကျတော်၁၀တန်းအောင်..ကောလိပ်တစ်ခုမှာ ကျောင်း လာတက်ရတယ်..နယ်ကဆိုတော့ အဆောင်ငှါးနေရတာပေါ့.ငွေကြေးမတက်နိုင် တော့..ကျူရှင်မယူနိူင်ဘူးလေ ပထမနှစ်ကတော့….အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ အောင်မြင်တယ်..ဒုတိယနှစ်ကျတော့.. မရတော့ဘူး..ကျောင်းမှာလည်း..စာတွေသေချာ သင်သလို..စာမေးတာတွေလည်းလုပ်လာတယ် ကျတော်ကစာမရတာများတယ်… မေးတိုင်းမရတော့..တနေ့မှာ.အင်္ဂလိပ်စာပြတဲ့ ဆရာမက..နှစ်ပြားမတန်အောင်ဆူပါလေရော. မျက်နှာတောင်မဖော်ရဲဘူး..ပြောလိုက်တာဗျာ ကျောင်းဆင်းတော့..ဆရာမကိုတွေ့တာနဲ့.. “ဆရာမ..စကားနည်းနည်းပြောချင်လို့ပါ” “အေး..ပြောလေ” “ကျတော်နယ်ကလာပြီးကျောင်းတက်တာပါ ကျတော်တို့ဘဝက..မပြည့်စုံပါဘူး.. ကျူရှင်လည်းမတက်နိုင်ပါဘူး..ဆရာမ” မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပြောနေတော့……
ရေးသားသူ – အမည်မသိ ကျွန်တော်နဲ့သူက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါပဲ။ ရာထူးနေရာချင်း မတူကြပေမယ့် ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံတယ်။ လ္ဘက်ရည်ဆိုင်အတူထိုင် ဘောလုံးပွဲတွေ အတူကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ ၂ နှစ်ကျော်လို့ ၃ နှစ်နီးပါးတောင် ရှိခဲ့ကြပြီ။ ဘီယာဆိုင်မှာ အမူးသောက်…