စားရလေ ပိုငတ်လေ
ကျွန်တော်ဟာ အသက် ၁၄နှစ်၁၅နှစ်အရွယ်ကတည်းက အောကားကြည့် ပွဲဈေးတန်း ခိုးရောင်းတဲ့တစ်အုပ်၂၀၀တန်အောစာအုပ်ဖတ် ဂွင်းထုကာ…အသာဖြေတတ်လေ့ရှိပြီး ဒေါ်သိန်းမှာထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာအဝတ်လာလျှော်ရင်း သည်ကျွန်တော်၁၈နှစ်အရွယ်မှာဒီဇာတ်လမ်းလေးဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တနေ့အောစာအုပ်ဖတ်ရင်းဖီးတက်ဂွင်းထုကာ လရေများထွက်လာသောကြောင့် အနားကချွတ်ထားတဲ့ပုဆိုးနဲ့ကောက်သုတ်လိုက်ရင်း ဒေါ်သိန်းဝင်လာပြီး… “မောင်မောင်…တူလေးလျှော်စရာတွေပေး…” “မရှိသေးဘူး …အဒေါ်…ရတယ် …” “အေးအေး ပြီးတာပဲ ဒီကုတင်အောက်ကပုဆိုးကလျှော်မှာလား…” “ဟာ…မလျှော်ဘူး ရတယ်…” “ပေနေတာ လျှော်လိုက်မယ် တစ်လက်စတည်း နောက်အပတ်တွေအဝတ်ပုံနေမယ်…” ဒေါ်သိန်းကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ လရေသုတ်ထားသည်မှာမကြာသေးဘဲ လက်မှာပေကျံသွားပြီး…..