နောက်တနေ့ မနက်မှာ နိုးနေပေမယ့် အိပ်ရာထဲက သူ မထွက်ချင်လို့ ဆက်အိပ်နေတဲ့အချိန် ဖုန်း လာလို့ ကုတင်ဘေး ကပ်ရက် စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို လှမ်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။ “ ထင်အောင်ကျော်လားဟင် …” “ ဟုတ်ကဲ့…မမ ” ဒေါ်ရွေဖြူသန့် ..ခေါ်တာ ….။ “ ထင်အောင်ကျော် ရေ..နိုးပြီလား..စောစောစီးစီး ခေါ်ရတာတော့ အားနာတယ်ကွယ်…ဒါပေမယ့် ရွေနန်း…
” အ … အမေ့ … ကိုမင်းနိုင် … ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါရှင် … အဟင့် ဟင့် “ဒေါ်စန္ဒာကျော် တယောက် သူမတို့ လင်မယား အိပ်သော ကုတင်ပေါ်တွင် လေးဖက်ထောက်ကာ ဖင်ဘူးတောင်း ထောင်ပေးထားရ၏။ ကော့ထွက် ဝိုင်းစက်နေသော ဖင်သားစိုင် ဖွေးဖွေး ၂ခြမ်းကြား စောက်ပတ်မှာ ဖေါင်းကြွ ထွက်နေ ပြန်သည်။…
အခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ဦးဘသော် သိတယ်။ သိမှာပေါ့ အသံတွေ ထွက်နေတာကိုး။ ယာဉ်မောင်းမောင်စိုးသိုက် ရဲ့ အိမ်ခန်းဆောင်လေးထဲက ထွက်နေတာ မနီလာ အသံမှန်းလည်း သိတယ်။“မမ ကို လိုးပါ မောင်ရယ်။ ကြမ်းကြမ်းလေးနော်။ အား အား ရှီး ရှီး” ဦးဘသော် ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာခဲ့တယ်။ သူသိတာက သူ ဒါကို အရမ်း…
ကျမနာမည်က အိအိငြိမ်း အသက်က ၃၃နှစ် လည်ပြ ကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ မောင်လေးနာမည်က စည်သူ အသက်က၂၀ပါ။ကျမတို့ကမွေးချင်းမောင်နှမ နှစ်ယောက်ထဲသာရှိပြီးမာင်လေးထက်ကျမက ၁၃နှစ်ကြီးပါတယ်။အမေက မောင်လေး ၂နှစ်သားမှာဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး အဖေကတော့ ပြီးခဲ့နှစ်ကပဲလောကီကိုစိတ်ကုန်သွားလို့ဆိုပြီး ရိပ်သာဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။အိမ်ကိုတောင်ရံဖန်ရံခါမှလာလည်တတ်တယ်။ ကျမတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်ထဲသာတွယ်တာစရာဆိုလို့ ရှိပါတော့တယ်။ကျမကအမကြီးအမိရာဆိုသလို မောင်လေးကိုငယ်စဉ်ထဲမှခုချိန်ထိ ထိန်းကျောင်းပြုစုခဲ့ရပါတယ်။ကျမခင်ပွန်းနဲ့ စိတ်သဘောထားချင်းမတိုက်ဆိုင်လို့ လမ်းခွဲလိုက်တာ ၆လခန့်ရှိပါပြီ။ကျမက ကျောင်းဆရာမပီပီ မြန်မာဆန်ဆန်ဝတ်စုံတွေသာဝတ်စားပြင်ဆင်တတ်ပါတယ်။ကျမအရပ်က ၅ပေ၄ခန့်ရှိပြီး အသားဖွေးပါတယ်။နဲနဲလေးဝတယ်ဆိုပေမယ့် ပြည့်တယ်ပြောရင်ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်။ရင် ၃၆ ခါး၃၀နဲ့…
ညက တိတ်ဆိတ်လွန်း၍ အမှောင်က သိပ်သည်းလွန်းနေသည်။ ချစ်ထွန်း အပိုင်စားရထားသော ကားဂိုဒေါင်၏ နောက်ဖက် အိပ်ခန်းလေးထဲ၌မူ အပြာရောင် မီးပွင်းလေးက လင်းလက်၍နေသည်။ “ ဒါ အကို့ အိမ်လားဟင်…”“ ဟင့်အင်း….ကိုယ်က သူများဆီမှာ ကပ်နေရတာ…”“ အင်း…တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ…”ကောင်မလေးက စကားတတ်ပြီး ဖေါ်ရွှေ၏။ ညဉ့်မယ်လေးတစ်ယောက်ကို ချစ်ထွန်းက ညလုံးပေါက်ဆွဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။“ မင်း…ကိုယ့်ကို ဈေးမပြောရသေးဘူးနော်…”“ ငါးခုလေ…အဲဒီပေါက်ဈေးပဲ…”“…
“အား ပြွတ် ဗြစ် ဗြစ် ကျွတ် ကျွတ် “ကေသီသည်ပက်လက်လှန်ထားသောကျော်အောင်အပေါ်သို့တက်ခွ၍ ကျော်အောင်၏ရင်ဘတ်ကိုလက်ထောက်လျက်ကုန်း၍သူမဖင်ကြီးကိုပင့်ပင့်၍ဆောင့်ချကာတက်လိုးနေခြင်းဖြစ်လေသည်။ကေသီကအပေါ်ကတက်ခွလျက်စိတ်ကြိုက်လိုးပေးနေသော်လည်း ညီးတွားရေရွတ်နေရသူမှာလည်းကေသီဖြစ်နေလေသည်။ကေသီသည်တင်ပါးအစုံကိုမြှောက်ကာကြွကာဆောင့်ဆောင့်လိုးပေးနေရင်း စောက်ပတ်အတွင်းလီးကချက်ကောင်းထိမိသောအခါ အားရကျေနပ်စွာခေါင်းကိုမော့လျက်ပါးစပ်လေးဟကာညီးတွားမိခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။အရည်ရွှမ်းသောစောက်ပတ်ဖြစ်သည့်အတိုင်းကေသီ့စောက်ပတ်မှယိုစီးကျလာသောစောက်ရည်များသည်ကျော်အောင်၏ဆီးခုံပေါ်ဝယ်အိုင်ထွန်းနေလေပြီ။ ” အား အင့် ကျွတ် ကျွတ် အား ဟီး ဟီး ကောင်းလိုက်တာမောင်လေးရယ် “အခုတော့ကေသီသည်ဖင်ကိုမြှောက်၍မ၍မလိုးတော့ဘဲ ကျော်အောင်၏လီးတဆုံးဝင်အောင်ထိုင်ချလျက် အပြင်သို့နိမ့်ဆင်းလာသောသူမသားအိမ်ခေါင်းနှင့်ကျော်အောင်၏လီးထိပ်ကပ်ပွတ်ခါအလွန်တရာကောင်းမွန်လှသောလောကအရသာကိုအပြည့်အဝခံစားနေလေသည်။ထို့ကြောင့် စောက်ပတ်ဖြင့်လိုးဆောင့်ခြင်းမပြုတော့ဘဲလုံးဝန်းတင်းကားနေသောသူမ၏တင်ပါးကြီးကိုလှုပ်၍အတင်းကပ်ပွတ်ပေးနေလေသည်။သားအိမ်ခေါင်းကိုလီးထိပ်ဖြင့်ထောက်မိထားချိန်တွင်တင်ပါးကိုလှုပ်၍ကပ်ပွတ်နေသောကြောင့် အောင့်လည်းအောင့် ကောင်းလည်းကောင်းပြီးအီစိမ့်သောကာမစည်းစိမ်ကိုအပြည့်အဝရရှိနေသောကြောင့်ကေသီခမျာပါးစပ်ကလေးဟလျက်အသက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရှုရင်းညီးတွားနေမိလေသည်။ပြင်းထန်သောကာမအရှိန်ကြောင့်သွေးသားများထကြွလှုပ်ရှားနေရချိန်တွင်ခန္ဓာကိုယ်ကလည်းအပြင်းအထန်ဖိကြိတ်လိုးနေသောကြောင့်ကေသီနဖူးစပ်တွင်ချွေးသီးကလေးများစို့ကာ ကျောပြင်တလျှောက်မှလည်းချွေးစက်များစီးကျနေချိန်ပြီ။သူမနည်းတူ အောက်မှခါးကော့၍ပင့်မြှောက်နေရသောကျော်အောင်ခများလည်းချွေးပြန်နေချေပြီ။ကေသီတို့လင်မယားအိပ်ခန်းတွင်အဲယားကွန်းတပ်ထားသဖြင့်သာတော်သေးသည်ဟုဆိုရပေမည်။ တကယ်တော့ကေသီသည် လင်ယောက်ကျားမလေးရှားတွင်အလုပ်သွားလုပ်သည်မှ…
“ပြန်တော့မှာလားကွ”“သွားတော့မယ် ကိုကြီးစိုးရာ အိမ်မှာက တီလေးတယောက်ထဲဗျ”“ဗညားရာ မင်းလဲ မိန်းမတောင် ရပါဦးမလားကွာ”“အဲ့ဒါတွေက နောက်မှပါဗျာ အရေးကြီးတာက ကျနော့်ရဲ့ တဦးတည်းသောဆွေမျိုးဖြစ်တဲ့ ကျနော့်အဒေါ်ပါဗျာ”“အေးပါကွာ သိပါတယ် ငါကစတာပါကွာ ကျေးဇူသိတတ်တာ မမှားပါဘူး ဗညားရာ”ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဗညားအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ဗညားရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ဗညားမောင်မောင်။ စက်မှုတက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကို ဗိသုကာဘာသာရပ်ဖြင့် တက်ရောက်နေသော ကျောင်းသားတယောက် ဖြစ်သည်။ သူကတဦးထဲသောသားဖြစ်ကာ သူခြောက်တန်းအရောက်တွင်ကားမတော်တဆမှုဖြင့်…
“ဆရာ လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ အဝင်အထွက် စာရင်းတွေပါခင်ဗျာ”“အေးကွာ ကျော်ထက်အောင်ကို ခိုင်းမှပဲ စိတ်ချရတယ်ကွာ ရုံးဆင်းတော့မှာမလား ပြန် ပြန်”ကျေနပ်စွာ ချီးကျူးပြောဆိုနေသော ဖိုင်းနိုက်မန်နေဂျာကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျော်ထက်အောင် ရုံးခန်းမှထွက်လာခဲ့သည်။“ကိုကျော် ပြန်ပြီလားဗျ”“အေး ညီလေးရေပြန်ပြီ”“လက်ဖက်ရည်လေး ဘာလေးသောက်ပါဦး အကိုရဲ့” “နောက်နေ့မှကွာ ဒီနေ့ အိမ်မှာ လုပ်စရာလေးတွေရှိလို့ကွ”ရုံးမှအိမ်အပြန်တွင် အိမ်အတွက် ရေပိုက်ခေါင်းလဲဖို့နဲ့ မီးချောင်းချုပ်လဲရန် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဆိုင်နှင့် ပိုက်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ လိုအပ်သော…
ကျနော် နာမည်က ကျော်မင်း …အသက်က ၁၆နှစ်…တောသားတယောက်မို့ လူကောင်ထွားတယ်…ကျောင်းက ခုမှ ၈တန်းတက်နေတုန်း…ကျောင်းပိတ်ရက် တောင်ယာ လယ်လုပ်ငန်းမှာလုပ်ကိုင်ကူရင်း စီနီယာနွားကျောင်းသားများရဲ့အတင်းဝိုင်းဝန်ထုပေးမှုကြောင့် ဂွင်းကောင်းကောင်းတိုက်တတ်နေပြီ… ပြီးတဲ့အရသာကိုသိပ်မသိသေး လရည်ထွက်ရင် ကျင်တယ်ဆိုတာပဲသိထားတော့ ဂွင်းလဲမထုလိုဘူး…. ဂွင်းမထုပဲလရည်ထွက်ရတဲ့အရသာက အိပ်မက်ထဲမှာ…ကျနော်တို့အိမ်ဘေးက အမက အသက်၃၀လောက်ရှိပြီး ခလေးနှစ်ယောက်အမေ ခလေးမွေးပြီး ၅နှစ်လောက်ကြာပြီဆိုတော့ ရင်ကားတင်ကားနဲ့ ဖွံ့ထွားလှတယ်…ကျနော်လို့လူပျိုပေါက် တယောက်အတွက်တော့ မှန်းထုစရာ မမကြီးပေါ့ဗျာ….မိသားစုချင်းကလဲရင်းနှီး တရွာတည်းသား အမျိုးတောင်ကင်းမကင်းမသိဘူး….အဲ့အချိန်က…
မညိုမြိုင်က အသက်သုံးဆယ်ကျော်မှ ယောင်္ကျားယူတာ။ ငယ်တုန်းက အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်တုန်းကတော့ အိမ်နီးနားချင်း အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သုံးလေးငါးရက်လောက် လိုက်ပြေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အိမ်က အချိန်မီ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လိုက်ခွဲပြီး ရှမ်းပြည်ဖက်က အမျိုးတွေဆီပို့ ကျောင်းပြောင်းပြီး တက်ခိုင်းလိုက်တော့ အားလုံးက အပျိုလို့ပဲ သိကြတာပေါ့။ အပျိုမှတော်တော့်ကို ထွားတဲ့အပျိုလို့ ပြောရမှာပဲ.. သွေးသားထိုးတက်ခါစ လေးငါးညလောက် အလိုးခံထားလိုက်ရတော့ နို့တွေဖင်တွေက ချက်ချင်းလိုလိုပါပဲ သိသိသာသာကြီးကို…
