အပြာစာအုပ်များ
မြို့ပြရဲ့မွန်းကျပ်မှုနဲ့အတူ ရုံးကအပြန် ဘတ်စ်ကားတိုးစီးရတဲ့ဘဝကို မင်းမင်းစိတ်ကုန်လှပြိ..ရန်ကုန်သားဖြစ်ပေမယ့် ၄လွှာက condo ခန်းလေးသာ ငှားနေနိုင်သည်.. အိမ်ရောက်တော့ပင်ပန်းမှုတွေနဲ့ အိပ်ယာပေါ်ပစ်လှဲပြိး အတွေးနယ်ဆန့်လိုက်သည်.. မနက်ဖြန်ဆိုနယ်ပြန်သွားတဲ ဇနိးလေး မြတ်နိုးပြန်ရောက်မည်.. အိမ်ထောင်ကျပြိး ၃ နှစ် လောက်ထိ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးကလေး မယူဘဲ…
မောင်ပြန်ရောက်ပြီလား နှင်း နေသိပ်မကောင်းလို့ စောစောပြန်ခဲ့လိုက်တာ ” ” အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းတွင် မောင်နှင့် ကိုနိုင်တို့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။” အေးးး နှင်းရေ ဒီနေ့ မောင်တို့ စက်ရုံက ည၁၀ဆို ခရီးဝေးထွက်ရမှာမို့ – ဒီမှာ…
အဲဒီနေ့က သောကြာနေ့လေ။ နောက်နေ့ အလုပ်ကလဲပိတ်တော့ လင်မယားနှစ်ယောက် ညဘက် ကလပ်ကို ချီတက်တာပေါ့။ အိမ်မှာကလဲ ဧည့်သည်တွေရောက်နေတော့ ညကျလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ရအောင် ဟော်တယ်မှာပဲညအိပ်ဖို့စီစဉ်ထားပြီးသား။ ကလပ်အပြန် ညကျရင် ဟော်တယ်မှာ ပွဲကြမ်းမယ်ပေါ့ဗျာ။ ကလပ်မှာဘော်ဒါတစ်ယောက် တွေ့တယ်ဗျ။ ဒီကောင်ကလူပျိုပဲ။ ဒါပေမယ့်…
ကျနော့ရဲ့ ညီမလေး ဝမ်းကွဲ2ယောက်ရှိတဲ့အနက်မှာအကြီးတယောက်ဖြစ်တဲ့( 20နှစ်ပြည့်ထားပီးအရွယ် )လေးပေါ့ဗျာ….။ ကျနော်နဲ့တော့၅နှစ်လောက်ကွာပါတယ်၊ ညီမဆိုတော့လဲပြောမကောင်းပေမယ့်တကယ့်အဖြစ်အပျက်ဆန်းလေးတွေမို့လအူယားလွန်းလို့ို့ပြောပြချင်ပါတယ်။သူကကျောင်းပိတ်တိုင်းကျနော့အိမ်မှာကလွတ်လည်းလွတ်လပ်တော့လာလာလည်တဲ့အနေနဲ့လာလာနေဖြစ်စမြဲပါပဲ တခါလာနေရင်အနဲဆုံး၅ရက်ကနေအများဆုံး၁၀ရက်ပေါ့ဗျာ။ ကျနော့ညီမလေးကငယ်ငယ်ကဖြူ ဖြူ ပိန်ပိန်သေးသေးလေးရယ်ဗျ…. ခုအသက်၁၈အကျော်လောက်ကစပီးခုအသက်၂၀ကျော်လာတဲ့အထိကိုကျနော်သတိကောင်းကောင်းထားမိတာပေါ့နော်…. လုံးးဝကိုမထင်ရဘူးးဗျာ၊ အသက်ကဖြင့်၂၀ပဲရှိသေးတယ် ဆေးခိုးထိုးထားသလားထင်ရတယ် သူ့နို့အုံ/ရင်သားကြီးက တော်တော်ကိုကြီးပီးရှေ့ကိုတင်းရင်းဆူထွက်နေတာဗျ၊ တခါခါအကျီ ၤတွေဝတ်တာပါးတဲ့အခါ သူ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေကသူ့ဘော်လီကိုတောင်ကျော်ပီးဆူထွက်နေသေးတယ်။…
ကျောင်းပြီးလို့ လုပ်ငန်းကိုယ်စီနှင့်ငယ်ငယ်ကသူငယ်ချင်းတွေလည်းတစ်နေရာစီကွဲသွားတော့တာပါပဲ။ ကောင်းမြတ်နှင့်ထွန်းကို တို့နှစ်ယောက်ကလည်းကလေးဘဝကတည်းက ကျောင်းတွေပြီးတဲ့အချိန်ထိဆိုးအတူကောင်းအဖက်အရမ်းချစ်ကြတဲ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ပါ။ ထွန်းကို ကမွေးချင်းသုံးယောက်မှာအငယ်ဆုံး အစ်ကိုကြီး ကိုစိုး ရယ် အစ်မဖြစ်သူ အေးအေးမိုး ရယ်ရှိပါတယ်။ ကောင်းမြတ်ကတော့ အိမ်မှာ အကြီးဆုံး သူ့မှာ ညီတစ်ယောက်ပဲရှိပါတယ်။ ထွန်းကို တို့အစ်ကိုကြီး…
အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ရွှေပန်းငွေပန်းရနံ့တွေကမွှေးလွန်းလှသည်။မေမေဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲဖြစ်မည်။မေမေရဲ့ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်းကြားနေရသည်။ဒါပေမယ့် ငုဝါမထချင်သေး။ဆတ်အိပ်နေချင်သေးသည်။မိုးအေးအေးနဲ့အိပ်ယာထဲကွေးနေချင်သေးသည်။ ဟဲ့ ငုဝါမထသေးဘူးလား။ဒီကလေးမ ကျောင်းနောက်ကျတော့မာပဲ´ဟုမေမေလှမ်း ပြောမှအိပ်ယာကလူလဲထပြီးအခန်းအပြင် ထွက်လိုက်သည်။ မေမေက ငုဝါကိုပျူးကြည့်နေသည်။ပြီးတော့ ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်းပြန်ကြည့်ဦး။အပျိုဖြစ်နေပြီ ခုထိ ဖင်တုန်းလုံးနဲ့ငါလာရိုက်လိုက်ရ´လို့ပြောမှ ကိုယ့်ဘာသာငုံ့ကြည့်မိသည်။အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေတာပါဘယ်ရောက်သွားလဲမသိ။ရှက်လိုက်တာလေ။တော်သေးတာပေါ့သားမိနှစ်ယောက်ထဲနေတဲ့အိမ်မို့လို့။မေမေကိုဘာမှ ပြန်ပြောမနေတာ့ဘဲအိပ်ခန်းထဲသို့ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည်။အိပ်နေရင်းကျွတ်ကျထားတဲ့ထဘီက ခြင်ထောင်ခြေရင်းမှာပုံရက်သား။ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးချွတ်ချလိုက်ပြီးအဝတ်တွေကို လျှော်ပုံးထဲထည့်သည်။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အဝတ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးမြင်ရတိုင်း…
အိပ်ခန်းထဲမှာ မုန်တိုင်းကျနေသလိုထင်ရသည်။ဝါဝါမွန်တစ်ယောက် ကိုတင်မောင်ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်တွယ်ပြီး တဏှာပြင်းပြင်းနှင့် သူမကို တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်း အသံထွက်အောင် လိုးဆောင့်ပေးနေသော ကိုတင်မောင်၏ဆောင့်ချက်များကို အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးကော့ကာတစ်မျိုး ပင့်ကာတစ်သွယ်ဖြင့် စည်းကိုက်ဝါးကိုက်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ညှောင့်လိုးရင်း ပါရမီဖြည့်ပေးနေပါသည်။ ကိုတင်မောင်ကား နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာပင်…
ရမက်ကြီးတဲ့မိန်းကလေးကျွန်မနာမည် လဲ့လဲ့ပါ။ ကျွန်မအမေက ဒေါ်အေးအေးအောင်တဲ့။ မိဘနှစ်ပါး သဘောထားမတိုက်ဆိုင်လို့ ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ ဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရပါတယ်။ တနေကုန် ထမင်းငတ်ခဲ့တာတွေ ကျောင်းသွားရင် မုန့်ဖိုးမပါတာတွေ ကျောင်းစိမ်းအကျီၤအနွမ်းလေးတွေပဲ ဝတ်ခဲ့ရတာတွေ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဟာ အမေနဲ့…
“ဘော် … ဘော်”“ဘူ … ဘူ”ကမ်းနားမှာ သင်္ဘော ကပ်ပြန်ပြီ။ ဦးဦးးဒီသင်္ဘောနဲ့ ပြန်ပါလာမှာလား။ ညိုမီ စက်ဘီးလေးနဲ့ သွားသွားကြည့်ရတာ အမော။ လူတွေသာ ကုန်သွားတယ်။ ကိုက ပါမလားဘူး။ ညိုမီ စိတ်ညစ်တယ်။ သင်္ဘောကြီးရယ်…
အချိန်တွေက အကုန်မြန်သည်ဟု ကျမ ထင်မိသည်။ ခင်နှင်းဝေဆိုတဲ့ ကျမဟာ ခုဆိုသမီးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမဖြစ်လို့နေပါပြီ။ လွန်ခဲ့သော (၁၅)နှစ်ကျော်က အဖြစ်အပျက်တွေက ခုထိတိုင် မေ့လို့မရနိုင်သေး။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အားကိုးလက်ထပ်မိခဲ့ကာမှ ထိုယောကျ်ားနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတို့၏ ခြယ်လှယ်အသုံးချခြင်းကို သိလျှက်နဲ့…